15 november 2012

Eigen boezem

De Britse politie is een onderzoek begonnen naar drie ziekenhuisartsen die deel zouden hebben uitgemaakt van een misbruiknetwerk rond de presentator Jimmy Savile. Het vermoeden bestaat dat die drie artsen niet alleen Savile hebben laten begaan maar dat ze ook nog meegedaan hebben aan het misbruik. For the record: Savile, een icoon in de Britse televisiewereld zou zich bezondigd hebben aan niet minder dan 400 tot nu toe gedocumenteerde verkrachtigen van (liefst heel ) jonge meisjes en jongens. Hij was gedurende  zowat 4 generaties de Nonkel Bob van de BBC. Ook in ons land zijn er de nodige seksschandalen. Zowel in de Kerk, de journalistiek, de sport als in de medische wereld. Wat me treft is dat niemand die ik ken daarvan schrikt. Dat kan maar twee zaken betekenen: ofwel hebben we allemaal al die jaren massaal onze ogen gesloten ofwel vonden we dat er niets aan de hand was. Het was een gebruik, zeg maar. Een usance, zoals een patron van een advocatenkantoor een jonge stagiaire in de billen mag knijpen, een stagemeester een jonge stagiare even de linnenkast induwt en meneer pastoor zijn gewoonterecht hanteert in de sacristie.  In Nederland, in Frankrijk, in Duitsland en in het Verenigd Koninkrijk worden dan onderzoekscommissies opgezet. Er ontstaat dan zoiets als een maatschappelijk debat. In ons land gebeurt dat niet. Daar zijn de maitresses van de maitre op hun beurt gezagsdrager geworden, daar bedekt men alles met de mantel der vergetelheid, daar worden de ervaringsdeskundigen langs deze of gene zijde opgevoerd als deskundige tout court en mogen die in de media het hoge woord voeren. Ondertussen houdt iedereen zijn hart vast. De volgende onthulling kan overal vandaan komen. Ook de pers heeft boter op zijn hoofd. Het ons-kent- ons-virus heeft de vierde macht al lang aangestoken. Het is hoog tijd dat alle mogelijke betrokken organisaties bij zichzelf te rade gaan. Het volstaat niet handen in boezems te steken. Dat heeft men lang genoeg graag gedaan.
Marc van Impe

19:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

04 november 2012

Altijd gelijk

 

‘Is het niet merkwaardig,’ zeg ik, ‘ dat in de psychologie bijna elke proef lukt?’ We zitten op een Ardens terras en genieten van het milde herfstweer. Mijn vriend de huisarts rijdt nu met panty’s aan, de apotheker heeft alvast twee fleeces aangetrokken en de zielenknijper is aan zijn derde Orval toe. We eten er hete creoolse worst bij waarmee de lokale slager een nationale prijs gewonnen heeft en bruin, hard gebakken brood van biergist. Ik had net naar aanleiding van een vorige column een oud stukje op Plos gelezen van wetenschapsonderzoeker Daniele Fanelli van de Universiteit van Edingburgh (PLOS One, mei 2009) die op basis van een meta-analyse van 18 enquêtes over wetenschapsfraude ontdekte dat maar liefst 20 procent van de onderzoekers in de psychologie bekende wel eens gegevens verzonnen/vervalst of veranderd te hebben. De klap op de vuurpijl: maar liefst 33,7% van de respondenten gaf van zichzelf toe dat ze onwelgevallige gegevens weglieten of niet-bevestigde hypothesen niet rapporteerden. Volgens emeritus hoogleraar Aafke Komter van de faculteit sociale wetenschappen van de Universiteit Utrecht, ligt ‘onderrapportage uiteraard voor de hand, dus de echte prevalentie is mogelijk hoger.’ In 2010 deed Fanelli een vervolgonderzoek op 2.434 gepubliceerde artikelen en kwam tot de vaststelling dat er significant meer positieve resultaten verschenen op het gebied van sociale wetenschappen met name de psychologie, psychiatrie, economie en bedrijfskunde. Wat die twee laatste disciplines betreft hebben we dat aan den lijve kunnen vaststellen en daar betalen we nu allemaal de prijs voor.  Maar wie betaalt de prijs voor de psychologische fraude?  Een zaak is zeker: het zelfreinigende vermogen van de psychiatrie en psychologie is benedenmaats. ‘Ach jongens,’ zegt onze vriend van de Raad van State die net is komen aanfietsen. Hij zet zijn fiets op dubbelslot, kijkt om zich heen of er niemand is die hem kent en bestelt dan een rondje. ‘Had dan Rechten gekozen. Wij hebben altijd gelijk.’ We horen een klap en dan het geluid van een band die leegloopt. ‘Dacht jij soms dat het terras een zelfreinigend vermogen heeft,’ vraagt de geleerde vrouw. Ik krijg een borstel en blik in de handen geduwd. De mannen moeten ineens opstappen.

Marc van Impe

22:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 november 2012

Meer dan een half miljoen stofjassen

Ook al is het begrotingsgat zogenaamd dichtgereden, het wordt stilaan duidelijk dat deze regering er niet in slaagt om de zaken op orde te krijgen. We moeten allemaal nog maar eens inleveren.   Maar dat volstaat niet om de begroting in evenwicht te krijgen. Volgens Eurostat ligt het probleem in ons aantal ambtenaren. In ons land werkt één op de drie werknemers in de ambtenarij. Een record in de Europese Unie. Ja, zegt u nu, dat wisten we al. Breuken en verhoudingen zeggen echter niet alles. Daarom de naakte cijfers. Sinds de zogenaamde afbouw van het ambtenarencorps in 2008 nam het aantal ambtenaren in ons land … toe met 200.000 eenheden. Dat betekent dat we nu met z’n allen 1.136.937 ambtenaren onderhouden (cijfers van 31.12.2011).  En dat aantal blijft maar groeien.  Vooral de gemeenten en de provincies werven gretig aan: plus 26% tot 206.000 stuks. De gewesten wierven de voorbije jaren 23% meer ambtenaren wat goed is voor een totaal van 58.000 gewestelijke dreuzels. Maar het leeuwendeel van de aanwervingen ging naar de gezondheidszorg waar het aantal ambtenaren toenam tot 528.000 eenheden of plus 32%.  Voor Luc Coene, de gouverneur van de Nationale Bank die begin van dit jaar al alarm sloeg, is dit dé oorzaak van de ontsporing van de uitgaven.  Dus niet het voorschrijfgedrag van de artsen, niet de supplementen in eenpersoonskamers, niet de ongebreidelde consumptiedrang van de patiënt. Maar de virale wildgroei van het ambtenarencorps. Dat vertaalt zich overigens ook in een lawine van regeltjes, al dan niet retroactief: het Belgisch Staatsblad publiceert elk jaar alleen voor de ziekenhuiswereld 1.500 bladzijden.
Ik begon ooit mijn carrière als jongste ambtenaar op een of andere rijksdienst voor financiën. Elke week kregen we door een bode een twaalftal dossiers aangereikt. Het was onze opdracht op de naam en het adres van de aanvrager van een hypotheek over te schrijven op een steekkaart. Die steekkaart ging in een houten bakje dat op zijn beurt werd opgehaald door een andere bode. We waren met zijn tienen. Op een dag werd ik bij het diensthoofd geroepen. Er was een probleem. Mijn kaartenbakje was op maandagavond al vol. Dat stàk. Of ik niet wat trager kon werken. Ik garandeer u dat de tijden nog niet veranderd zijn. Zo weet men nog altijd niet hoeveel artsen er nu eigenlijk per discipline al dan niet aan het werk zijn.
Marc van Impe

09:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)