04 november 2012

Altijd gelijk

 

‘Is het niet merkwaardig,’ zeg ik, ‘ dat in de psychologie bijna elke proef lukt?’ We zitten op een Ardens terras en genieten van het milde herfstweer. Mijn vriend de huisarts rijdt nu met panty’s aan, de apotheker heeft alvast twee fleeces aangetrokken en de zielenknijper is aan zijn derde Orval toe. We eten er hete creoolse worst bij waarmee de lokale slager een nationale prijs gewonnen heeft en bruin, hard gebakken brood van biergist. Ik had net naar aanleiding van een vorige column een oud stukje op Plos gelezen van wetenschapsonderzoeker Daniele Fanelli van de Universiteit van Edingburgh (PLOS One, mei 2009) die op basis van een meta-analyse van 18 enquêtes over wetenschapsfraude ontdekte dat maar liefst 20 procent van de onderzoekers in de psychologie bekende wel eens gegevens verzonnen/vervalst of veranderd te hebben. De klap op de vuurpijl: maar liefst 33,7% van de respondenten gaf van zichzelf toe dat ze onwelgevallige gegevens weglieten of niet-bevestigde hypothesen niet rapporteerden. Volgens emeritus hoogleraar Aafke Komter van de faculteit sociale wetenschappen van de Universiteit Utrecht, ligt ‘onderrapportage uiteraard voor de hand, dus de echte prevalentie is mogelijk hoger.’ In 2010 deed Fanelli een vervolgonderzoek op 2.434 gepubliceerde artikelen en kwam tot de vaststelling dat er significant meer positieve resultaten verschenen op het gebied van sociale wetenschappen met name de psychologie, psychiatrie, economie en bedrijfskunde. Wat die twee laatste disciplines betreft hebben we dat aan den lijve kunnen vaststellen en daar betalen we nu allemaal de prijs voor.  Maar wie betaalt de prijs voor de psychologische fraude?  Een zaak is zeker: het zelfreinigende vermogen van de psychiatrie en psychologie is benedenmaats. ‘Ach jongens,’ zegt onze vriend van de Raad van State die net is komen aanfietsen. Hij zet zijn fiets op dubbelslot, kijkt om zich heen of er niemand is die hem kent en bestelt dan een rondje. ‘Had dan Rechten gekozen. Wij hebben altijd gelijk.’ We horen een klap en dan het geluid van een band die leegloopt. ‘Dacht jij soms dat het terras een zelfreinigend vermogen heeft,’ vraagt de geleerde vrouw. Ik krijg een borstel en blik in de handen geduwd. De mannen moeten ineens opstappen.

Marc van Impe

22:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.