05 oktober 2012

Een geklutst ei

De onderhandelingen over de nieuwe begroting volksgezondheid zijn achter de rug. Er is nu alleen nog vijf minuten politieke moed vereist om een en ander of zo’n 26 miljard uitgaven in een wet te gieten. Na 14 oktober dus. Voor de zoveelste maal is dit een begroting van de gemiste kans.  Want er is iets fundamenteel fout in dit land, zegt Brieuc Vandamme, adviseur van vicepremier Vincent Van Quickenborne en gastdocent aan de UGent. Vandamme berekende dat de ziekteverzekering maar liefst 380 miljoen kan besparen en die kans grandioos laat liggen. De oorzaak zijn het gebrek aan moed om de patiënten zelf en de ziekenfondsen aan te pakken. De ziekenhuisfinanciering is in ons land allesbehalve transparant. Dat leidt ertoe dat ziekenhuisdirecties, die heel graag en eerst voor zichzelf zorgen, allesbehalve ethisch en deontologisch tewerk gaan. Patiënten ondergaan niet alleen teveel onderzoeken maar die zijn ook nog eens onnuttig en soms zelfs ronduit schadelijk. Een dokter stuurde ons enige tijd geleden een kopij van een mail die door de directie van een groot zuidwest Vlaams ziekenhuis werd rondgestuurd en waarin de specialisten eraan op niet mis te verstande wijze werden aan herinnerd dat de technische diensten “moesten opbrengen”.  Die arts voelde zich terecht geschoffeerd. En hij is niet de enige. De relatie tussen artsen en ziekenhuizen is al lang verzuurd: artsen zijn de melkkoeien van de kliniek geworden. Dat leidt ertoe dat de artsen zich buiten het ziekenhuis gaan vestigen waar ze niet geconfronteerd worden met afdrageregels die soms voor sommige specialisten oplopen tot meer dan 70 procent. Brieuc noemt dit de etterende wonde van de ziekteverzekering.  Hij pleit voor referentieprijzen, meer forfaitaire terugbetaling per pathologie en schaalvergroting. Maar ook voor een herziening van de nomenclatuur voor artsen. Terwijl ik dit schrijf gaat mijn neus jeuken. Is er niet al sinds 2002 een commissie voor de herziening van de nomenclatuur? Inderdaad! Maar die is nog nooit samengekomen bij gebrek aan een voorzitter. Bij wie zou die verantwoordelijkheid liggen.
Een ander idee is het persoonlijk zorgbudget (PZB). De patiënt wordt door zijn eigen ziekenfondsen beschouwd als een onmondig en onverantwoordelijk wezen. Onnozelen moeten niet geresponsabiliseerd worden.  Maar de meeste mensen hebben er een hekel aan als er voor hen beslist wordt wat goed is. Via een zorgrekening of een PZB kunnen ze zelf beslissen over hun persoonlijk zorgtraject. Daar zit een besparingspotentieel van 115 miljoen euro, zoals de ervaring in Nederland en Duitsland leerde. De ervaring heeft geleerd dat men minstens 40 procent op die persoonsgebonden uitgaven kan besparen.  En wie niet wil noch kan moet ten allen tijde terugvallen op de forfaitaire geneeskunde. Nog andere besparingen: vermindering van opnames en ziekenhuisinfecties: 90 miljoen. Nieuwe tenderwetgeving ziekenhuizen: 20 miljoen. Gebruik van biosimilaire middelen 87 miljoen. Aanpassen van de definitie goedkope geneesmiddelen: 26 miljoen. Uitbreiding van de indicatie Avastin: 26 miljoen. En een tender voor vaccin uteruskanker ook in Wallonië gebruiken: 7 miljoen. Een totaal van 380 miljoen euro dus. Vandamme noemt dit een persoonlijke denkoefening. Alleen dat al verdient een prijs. Brieuc Vandamme denkt. Het denkproces van hen die dankzij hun gewicht aan stemmen erdoor drukken wat ze denken er door te moeten drukken,  lijkt meer op het klutsen van een ei.
Marc van Impe

20:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.