27 mei 2012

Een nummertje

We waren iets te vroeg in het ziekenhuis, de cameraman en ik. Het was één van die prachtetablissementen die ons land rijk is: een ruime hall met een onthaalbalie omringd met een tropisch oerwoud, en daarachter iemand - die prins Philip een vrouwtje zou noemen -  die iets onbestemds deed op een computer en daarbij een hoogst bedenkelijk gezicht opzette. Ik vroeg naar onze afspraak, dokter huppeldepup, die ons zou toespreken over de gevaren….
De mevrouw voor ons was op nogal luide wijze de necrologie van de voorbije week aan het doorlopen. Het vrouwtje achter de balie knikte bij elke naam en zei er iets van. “hadden ze het geweten en …. ’t is rap gekomen.” Onze voorsprong tikte weg. De minuut van de afspraak verstreek. De dokter had gezegd dat hij extreem weinig tijd had. Dus ik permitteerde me even hun gesprek te onderbreken. Dat had ik beter kunnen laten. U moet een nummertje trekken zoals iedereen, beet het vrouwtje me toe.
Het leven in dit tranendal wordt herleid tot nummertjes, digitalisering heet dat. Een nummertje in het gemeentehuis, een nummertje bij de slager, een nummer in de supermarkt, een nummertje bij de bakker, een nummertje in de telefoonwinkel.  Alleen thuis hoef ik geen nummertje te trekken, daar ben ik altijd als eerste aan de beurt. Als het gras moet gemaaid, bijvoorbeeld.


Marc van Impe

21:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

24 mei 2012

Brief van een chronisch zieke

geachte,

ben eveneens chronisch ziek.

Na enkele jaren op invaliditeit gestaan te hebben werd ik in Gent op enkele minuten op droog zaad gezet, ondanks mijn verweer dat geen enkele werkgever mij zou aannemen op basis van mijn gezondheidstoestand. Moest ik dan bedriegen en niks zeggen over mijn werkelijke gezondheids situatie en misbruik maken van het vertrouwen van een mogelijke werkgever ? Ik ben zelfstandige ; de aanwezige controleartesen vertelden mij onomwonden dat zij voor zelfstandigen strengere criteria handhaven en dat ik mijn zelfstandige activiteit niet deels mocht hervatten. Conclusie : zaak overlaten en "mijn plan trekken".

Mijn RA arts raadde mij aan in beroep te gaan, maar dat zag ik op dat moment emotioneel niet meer zitten. Ook financieel zou dat opnieuw offers vragen die ik niet meer kon opbrengen. Ik ben nochtans helemaal niet werkonwillig ; ik heb de "zelfstandige" werklust mentaliteit en wil geen last vormen voor anderen, maar mits een beetje begeleiding en versoepeling zou ik veel gemakkelijker in een deel van mijn eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Helaas laat de wetgeving dat niet toe : gevolg : ik trek mijn plan in de "schemerzone" en met veel hulp begrip en ondersteuning van mijn echtgenote die mijn echte genoot gebleven is.

Ik hoor ook in mijn omgeving van meerdere mensen dezelfde klacht van onbegrip en hulpeloosheid bij chronische ziekten, vooral dan cvs. Kan er geen systeem ontwikkeld worden zoals ook voor mentaal beperkte personen (in beschuttende werkplaatsen) met eventuele subsidies zodat wij ook onze verantwoordelijkheid kunnen blijven opnemen om in ons eigen levensonderhoud te voorzien naargelang onze mogelijkheden, en een mate van zelfrespect te blijven behouden ? Dat zou niet alleen onszelf helpen, maar ook een minder dure last betekenen voor de maatschappij waar dan ongetwijfeld een aantal mensen de draad voor een deel terug zouden oppakken en naargelang hun mogelijkheden voor hun eigen inkomen blijven zorgen in plaats van te moeten "kiezen" voor totale invaliditeit, ziekteverloven of stempelgeld.

Grtjes,

Geert.

 

17:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 mei 2012

Geen advies

Wat is jouw stemadvies, vraagt een lezer. Alsof ik dat hebben zou. Ik denk dat ik van nature voor de sociaaldemocratie ben, waar het vechten voor mensen uit de onderkant centraal staat. Maar daar ben ik te vaak en te hard in teleurgesteld. Vooral toen bleek dat de sociaaldemocraten het woordje ambitie uit hun vocabulaire geschrapt bleken te hebben. Ambitie én creativiteit hebben ze deskundig versmoord. Steeds opnieuw bleek dat onze sociaaldemocraten de doelstelling van de creatieve mens als prioriteit hebben opgegeven. Ik vond mezelf terug bij de linkse liberalen. Omdat de doelgroep steeds kleiner werd en de middenklasse steeds groter, besloot men in het Noorden reeds in de jaren zeventig een partij voor de middenklasse te worden en zich aan te sluiten bij het neoliberale streven naar meer markt en een kleinere overheid, met de zelfredzame burger als uitgangspunt. De overheid ging de weg vrij maken voor het ongebreideld ondernemen, waarbij de risico's werden afgewenteld op de burgers.  In het Zuiden deed men precies het omgekeerde. Beiden maakten een fatale keuze. Ze dwaalden. In een giftig politiek klimaat waar politiek bedrijven herleid wordt tot het zwemmen in een zee van zuur geworden soep, heeft een meerderheid  zich aangewend haar principes te offeren op het altaar van de macht. Onze sociale zekerheid is van een recht een gunst geworden en een instrument om mensen onder curatele te stellen. Op straffe van armoede moeten ze doen wat er wordt gezegd. Baanzekerheid wordt afgeschaft, verdergaande flexibilisering maakt van laaggeschoolden nomaden op de arbeidsmarkt. Binnenkort werken we weer met dagloners. Ik bedenk nu, dat ben ik eigenlijk al.  Geld is de maat van alle dingen en alles wat niet in geld gemeten kan worden, is waardeloos. En linkse liberalen zijn een uitstervende diersoort. Een stemadvies dat heb ik dus niet.


Marc van Impe

17:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)