30 april 2012

De waarheid

Een keer per jaar moet ik te horen krijgen dat wat ik doe eigenlijk niet werken is. Want je schrijft toch graag, hoor ik dan.  Ach, ik reageer al lang niet meer. Journalistiek moet zowat het enige vak zijn waar iedereen van denkt dat hij het ook kan. Ik wil ze geen eten geven, de amateurs die zichzelf  aanpraten dat ze ook journalist zijn. Daarentegen ken ik geen enkele journalist die er aan denkt zichzelf arts of apotheker te noemen. Maar goed, het gaat over dit leuk vak. Ik vind het nog altijd leuk, maar daarom betekent dat nog niet dat het vanzelf gaat. Leuk is niet altijd gemakkelijk, bedacht ik, toen ik op zoek was naar de achtergrond van een politieke beslissing die eerst wit en daarna zwart werd. De politicus van dienst liep in 48 uur de cirkel rond. Waarom?  Ik liep zoals zo vaak telkens vast in hardnekkige leugens of stilzwijgen. Voor een journalist begint pas dan de uitdaging. Je gaat het probleem tegemoet in de wetenschap dat je net zo goed kunt stuklopen als slagen. Frustraties vergroten het plezier  en het vertrouwen dat als je doorzet je uiteindelijk bij de oplossing komt. Of niet. Zo moet idealiter ook een arts zich voelen die geconfronteerd wordt met een zieke patiënt die zich niet zo maar laat labelen. De journalist die angst heeft te mislukken  is net als de dokter die vreest zich belachelijk te maken, bezig in het verkeerde vak. Zowel laffe journalisten als angstige dokters doen zichzelf en de maatschappij tekort. Amateurs hebben al lang afgehaakt. Die leggen liever uit waarom koud water nat is. Minder risico, zie je. Bedenk dan dat ze waarschijnlijk zelf een zitje hebben in een comiteetje van de watermaatschappij.  Op de duur kom je bij Orwell terecht: big brother bepaalt wat je leest en wat je voorgeschreven krijgt. De gedachte alleen al dat de waarheid op stofnaam verstrekt wordt! Poetin zou het niet beter hebben kunnen bedenken. Dank je, maar nee,  bedankt!  Ik kleur liever eens buiten de lijntjes. Wedden dat u dat liever leest. Leuk toch?

Marc van Impe

20:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 april 2012

De lenteschoonmaak

Ik beken. Ik heb een probleem. Ik  verzamel. Ik stapel en rangschik. Ik vergelijk en vul aan. Ik zoek en ben vaste klant op oude markten, brocanterieën, en ruilbeurzen.  Kookboeken uit de tijd dat koken nog niet in de mode was en toen er nog geen kookprogramma’s bestonden. Bootlegs van Dylan en aanverwanten. Oude wetenschappelijke tijdschriften. Biografieën. Geschiedenisboekjes die dienst hebben gedaan in het middelbaar en lager onderwijs uit alle landen. Schoolatlassen.  En dan heb ik het nog maar over wat nu mijn belangstelling wegdraagt. Ik ben niks neurotisch, wil geen nesten bouwen en heb geen schrik voor de toekomst. Ik zie die dingen graag. Daarnaast heb ik een hekel aan officiële schrijvens. Die ben ik liever kwijt. Ik haat rekeningen, levensverzekeringsoverzichten, kadastrale inlichtingen, polissen, aanslagen, berekeningen, herinneringen en onkostennota’s. Volgens mij is dat een veel groter probleem dan het eerste. De stapel ongeopende brieven in een onleesbaar en onverteerbaar Nederlands stapelen zich op tot ik me er een middag aanzet.

Verzamelwoede staat nog niet in de DSM-V. Zo ver hebben ze het nog niet gedreven. Maar het niet kunnen definitief afscheid nemen en niet voor altijd kwaad zijn op ex-geliefden is wel een psychisch probleem dat waarschijnlijk met een pilletje kan verholpen worden. Is dat dan niet normaal, vraag ik haar. Het stoort niet, maar normaal kan je dat niet noemen, roept de geleerde vrouw die van het vak is vanuit de andere kamer . Ik geef dat toe. Maar dat verzamelen van mij valt in het niet bij wat de zoon van mijn hooggeleerde vriend de huisarts doet: die verzamelt verzamelingen. Ik geef me gewonnen en begin in mijn bibliotheek aan de lenteschoonmaak . Maar mocht u nog een oud kookboekje van uw moeder liggen hebben, liefst van voor de tijd van drukpan dan hou ik me aanbevolen.  

Bij nader inzien blijk ik wel degelijk ziek te zijn: ik lijd aan het T.05.323:Obsessive-Compulsory Column Writing Narcistic Personality Disorder of OCCNPD, tenminste vanaf april 2013 als de DSM-V van kracht wordt.

Marc van Impe

21:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 april 2012

Leve de volksdemocratie

Het Belgische gezondheidsbeleid heeft geen doelstellingen. Wanneer aan wetenschappers in internationale context gevraagd wordt om het Belgische gezondheids(zorg)beleid te beoordelen, is een eerste reactie dat dit onmogelijk is. De afwezigheid van algemene doelstellingen heeft te maken met de manier waarop in België gezondheidsbeleid tot stand komt. Mijn gedacht. Nu zijn we er! Professor Jan De Maeseneer deed deze belangrijke vaststelling begin dit jaar in De Morgen. De fout van dat manco weet professor De Maeseneer precies te duiden: dat is de MedicoMut.  Die moet afgeschaft worden, zegt hij, want deze manier van besluitvorming beperkt de democratische controle op het gevoerde beleid.  De vraag hoe dat wel anders zou kunnen beantwoordt hij zelf: het beleid moet uitgaan van in het parlement goedgekeurde doelstellingen op het vlak van gezondheid en zorg. Vervolgens dienen door de politiek budgettaire keuzes te worden gemaakt. Hierbij dient de klemtoon gelegd op een behoeftegestuurd en wetenschappelijk onderbouwd beleid. En dus niet zoals dat vandaag gebeurd op basis van een aanbodgestuurd beleid. Eenmaal het grote beleidskader uitgetekend en de doelstellingen vastgelegd kunnen de verschillende actoren ( ziekenhuizen, artsen, apothekers, ziekenfondsen en patiëntenorganisaties) hun verantwoordelijkheid opnemen om na te gaan hoe deze doelstellingen best kunnen worden gerealiseerd. In alle fasen is het belangrijk dat de vertegenwoordigers van de patiënt een actieve rol spelen. Dit is noodzakelijk om te realiseren waar wij allemaal recht op hebben: een gezondheidszorg die relevant, kwaliteitsvol, sociaal rechtvaardig, toegankelijk, kosteneffectief, duurzaam, patiënt-georiënteerd en innovatief is.

De grote roerganger zou het niet beter geformuleerd hebben. Als het begrip democratische controle valt, dan weet ik dat je over de democratie een kruis kunt trekken. Daar weten ze in bepaalde volksdemocratieën alles van. http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1373291/2012/01/05/In-afwachting-van-een-volgende-staatshervorming.dhtml

Marc van Impe

12:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)