09 april 2012

Gaan uit vrije wil

Zowel in Nederland als in Frankrijk als in Groot-Brittanië is sterven uit vrije wil een belangrijk onderwerp van debat geworden. In Nederland kreeg het initiatief Uit Vrije Wil maar liefst 120.000 steunbetuigingen voor haar voorstel om 70-plussers die hun leven als voltooid beschouwen, het recht op hulp bij zelfdoding te geven. Ook al is daarvoor geen dringende medische reden. In Frankrijk is zelfdoding een verkiezingsitem geworden. De krijtlijnen kunnen snel getrokken worden: (gelovig) rechts is tegen, vrijzinnig centrum is voor. In Frankrijk woedt het debat vooral op filosofisch niveau, onder mensen met dubbele voor- en familienamen. In Nederland is het een breed maatschappelijk gebeuren waar politici, artsen, cabaretiers en televisiemensen zich gretig in mengen. Dat zet me aan het denken. Wat wil ik? Seneca zei tweeduizend jaar geleden al: “Voor ik mijn oude dag bereikte, was het mijn zorg goed te leven, op mijn oude dag is dat om goed te sterven. En goed sterven- zo voegde hij daar uitdrukkelijk aan toe- is vrijwillig sterven.” Ik denk dat hier de kern van het debat geraakt wordt. Niemand wil vermoord worden, niemand wil in een dodelijk ongeval het leven verliezen, niemand wil tegen zijn zin sterven. Leven is een grondrecht. Maar sterven is dat even goed. De neuroloog Dick Swaab, die we in deze column al een paar keer citeerden, zegt in dat verband: “ Ik wil baas in eigen brein zijn. Bij mijn conceptie en geboorte is dat niet gelukt. Bij het eind van mijn leven eis ik dat recht onverkort op.” Ik ben geneigd hem te volgen. De bekende jurist Eugène Sutorius stelt dat mensen veel ouder worden dan vroeger. “We moeten de keerzijde daarvan gaan inzien. Het lot regisseert maar sterven kan beter! Beslissingen over leven en dood behoren tot ons domein.”

Ik vind wel dat dit recht enkel aan oudere mensen moet toegekend worden. Aan zeventig plussers bijvoorbeeld. Aan mensen die van oordeel zijn dat hun leven voltooid is. Ik hoop alleen maar dat tegen die tijd er een speciaal opgeleid iemand is zal zijn die –gesteld dat de geleerde vrouw er niet meer is- met mij over mijn zelfgekozen dood wil praten, iemand die me in dat proces kan leiden en me eventueel kan helpen om mijn wens te verwezenlijken. Maar laat er niemand opstaan die mij gaat zeggen dat mijn tijd om te gaan gekomen is. Kijk, dat ene moment, dat wil ik –geloof ik- zelf kiezen. En ik eis het recht om van gedacht te veranderen. U mag op deze reageren. We hebben het dus niet over euthanasie.  Ik hoop u te lezen. Graag zelfs.

Marc van Impe

16:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (4)

Commentaren

Ik vind dat ik het recht moet kunnen hebben om te beslissen te sterven als mijn leven niet meer menswaardig is en ik daardoor een overlast voor mijn gezin dreigt te worden. want in feite is het leven dan wel echt voltooid tenzij we in 'ismes' gaan denken en mijn lijden een les zou zijn voor de omgeving.
Maar ik vraag me af of deze discussies niet vooral gevoed worden door gebrek aan verantwoordelijkheid voor elkaar, het egoïsme dat welig tiert en de bezuinigingsmaatregelen die overal de kop op steken? Gaat het echt om de nood en wens van de mens in al zijn acspecten?
Waarom word er eens niet eindelijk werk gemaakt van een 'menswaardig leven' tijdens de ziekte en voert men die discussie niet? Op moment wil ik niet liever dan uit leven stappen (wat me hier houdt is een verantwoordelijkheidsgevoel), niet omdat ik mijn leven voltooid heb (belange niet), maar omdat ik het gebrek aan medische en andere ondersteuning moe ben! zelfs genieten van de kleine dingen des levens zijn nog nauwelijks een optie en dit probleem ligt echt niet bij mezelf maar bij de "structuur van onze samenleving"
LLiefst van al zou ik die "structuur" zien uitsterven en een heel nieuwe samenleving zien geboren worden. Misschien moeten al die geleerde mensen daar eens hun hoofdje over gaan breken?

Gepost door: Monique Martens | 11 april 2012

Reageren op dit commentaar

Ikzelf vind dat iedere persoon op volwassen leeftijd (+18j) het recht moet hebben om te beslissen over zijn/haar leven. Elke mens is immers baas over z'n eigen lichaam en als je lijf en leden het niet meer toelaten een zinvol leven te leiden dan mag je toch zelf kiezen wat er mee gebeurt. Er zijn zovele zieke mensen waarbij de correcte zorg en begeleiding geweigerd wordt omdat ze hun lijden niet erkennen of beter gezegd niet willen herkennen, zoveel chronische zieken die dag in, dag uit moet vechten om een menswaardig bestaan, waarom zouden deze mensen dan niet het recht krijgen om vrijwillig uit het leven te stappen. Wat als je alles in je leven gehad hebt en niet meer kan genieten, steeds bedliggerig bent of moet verzorgd worden als een klein kind.
Ook de zogenaamde ouderen die alles voltooid hebben moeten hierin enige blijk van waardering krijgen en als zij vinden dat het leven geen kansen meer bied moeten zij zelf kunnen beslissen of zelfdoding hierin het antwoord of de oplossing is.

Gepost door: Raes Anja | 12 april 2012

Reageren op dit commentaar

Ja, iedereen is baas over zijn eigen lichaam zolang je nog bij je verstand bent. Wat ik wil zeggen als de persoon in kwestie niets getekend heeft of op papier gezet heeft ben je een vogel voor de kat. Ik heb een papier getekend voor als ik in een coma zou geraken die onomkeerbaar zou zijn. Die moet je wel om de vijf jaar gaan herschrijven in je gemeente en vergt wat administratie. Krijg ik toch wel de opmerking van mijn dochter aah ja, als ik in coma geraak ga jij dan de stekker uittrekken ? Waarop ik antwoord waarom vraag je me dat ? Ik zou dat niet kunnen hoor mama. Das een discusie maar leven als een plant is toch niks voor mij. Bon elk zijn mening en respect maar zo lang het leven voldoening biedt laat men dan leven. De keuze maak je voor jezelf vroeg of laat en daar moet niemand anders over oordelen ook al kwets je misschien je dierbaren maar een mens die veel lijdt en aftakelt is een ongelukkig mens. Mijn vader had een agressieve parkinson en hij heeft het nooit gevraagd, respect papa maar zijn hart heeft het begeven en hij is alleen gestorven dat was dan nog het ergste. Ik heb fibro maar ik ben "voorbereid", ben je nooit eigenlijk maar ik hoop als het nodig is, ik de kracht heb om het te doen of te laten doen.

Gepost door: katje | 13 april 2012

Reageren op dit commentaar

Er zijn mensen die zo diep zitten al jaren lang, psychisch ziek en die geen antidepressiva kunnen verdragen. Voor de zoveelste keer gehospitaliseerd worden en toch na weken terug hervallen. Ze zien het nut van het leven niet meer in. Die mogen euthanasie aanvragen ongeacht de leeftijd. Ik vind dit niet meer dan normaal. Als je leven geen kwaliteit meer heeft en je wordt geleefd, dan is het beter om niet meer te leven. Het is altijd jammer voor diegenen die achterblijven maar opgroeien met iemand die nooit meer kan lachen, dat is een hel.

Gepost door: V | 19 april 2012

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.