25 maart 2012

Lente, een nieuw geluid

Ik ben geen idealist dan wel een wanhopige optimist. Het is niet aan mij besteed mijn ideeën te verpakken in boodschappen van 140 tekens, laat staan dat mijn gedachten zich zo kort laten bevatten. Dan denk ik nog liever niets over bepaalde dingen.  Wat me wel opvalt na zoveel tijd op de journalistieke scène is dat hoe meer en hoe vaker zware woorden gebruikt worden, des te minder degenen die er zich van bedienen er zich aan houden. Ik denk dan aan wat sloganeske begrippen geworden zijn als respect, iedereen mee, rechtvaardigheid, eerlijkheid, verdeling, democratie. Socialistische partijen die gebruikt worden als trapladdertjes naar het zoveelste mandaat, liberalen die zich niets gelegen laten aan verantwoordelijkheid, farizeeërs die de kleine man bezwendelen, nationalisten die het om de macht gaat en niet tot welke verantwoordelijkheid dit leidt. In deze tijden dat ambtenaren hun ijzeren gelijk en verworven rechten halen en de burger die hun salaris betaalt, scheren.

Je moet wel een wanhopige optimist zijn om in deze tijden dat lobbyisten de dienst uitmaken op kabinetten te hopen op betere tijden. Maar ik ben er van overtuigd dat die er komen, zoals elk jaar ook weer de lente komt na een winter die niet voorbij wou gaan. Ik weet het gewoon en zie het aan de bolle buiken die overal rond mij in beeld komen, aan de kleuters die in deze tijd van het jaar luider gaan lachen, aan de kersenbloesem in het park.  Ik weet het omdat de wetenschap en de kennis steeds beter wordt, omdat we nog altijd mooie schilderijen maken, wijn verbouwen en bier brouwen. Omdat de geleerde vrouw haar mooie benen laat zien. Omdat er straks weer echte asperges uit volle grond zijn. En er dan aardbeien zullen zijn. En jonge gebraden duifjes met erwtjes en gestoofde sla met nieuwe patatjes. En een volgend kleinkind. Zoiets kan je niet in een tweet van 140 tekens bevatten.

Marc van Impe

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.