04 maart 2012

Moodswings

Een van de problemen met ME/CVS is niet zozeer de ongrijpbaarheid van de ziekte, noch het medisch debat daarrond, noch de weerspannigheid van de ziekteverzekeraars en de twijfelende en opportunistische houding van een overheid maar de patiënt zelf. Ik verklaar me nader.  Om te beginnen is ME/CVS geen weesaandoening en zeker geen zeldzame ziekte. De verschijnselen zijn op het eerste gezicht banaal: extreme uitputting, gebrekkige of geen recuperatievermogen, slapeloosheid, spierpijnen, j’en passe. Met als bijkomende gevolgen depressie, moodswings, veeleisendheid tegenover de omgeving, verwijten, gebroken relaties, et j’ en passe. ME/CVS patiënten zijn lang niet uniek. Sommige patiënten die aan HIV of AIDS lijden, die het slachtoffer zijn van een weesziekte (29 februari is weesziektedag, dus voor één keer niet de dag van de ME/CVS-patiënt), patiënten die om welke reden ook aan chronische pijn lijden,  hebben met dezelfde gevoelens van woede, wanhoop, eenzaamheid, redeloosheid en hopeloosheid te maken.

Als ervaren weespatiënt weet ik waarover ik praat. Het leven voelt als een schommel. Met dat verschil dat ik geleerd heb dat je de schommel – als je dat wil- vaart kan geven of kan afremmen maar nooit tot  volledige stilstand brengen. Wie dat beseft is een eind op weg. Wie die energie negatief gebruikt om zich nu eens voor de ene dan voor de andere goeroe te engageren loopt zich finaal dood en is niet beter dan een konijn dat in de schijnwerper van de stroper zit te staren. Het konijn is boos op de stroper, maar het heeft ongelijk. Want de stroper die doet ook maar zijn vak.

Patiënten zouden zich beter op een positieve manier engageren dan hun woede af te reageren via van de pot gerukte samenzweringstheorieën. Niemand heeft belang bij hysterie, gepook en gestook.

Marc van Impe

11:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.