27 februari 2012

Afscheid van een vriend

De laatste maal dat ik hem zag,  zag hij er niet uit. Hij de prince of darkness, de rocker in de politiek, het superieure verstand, de Harley man, het nooit gesloten compromis, liep als een oude man langs de kaaien. Hij a lazy bastard in a suit… We dronken een café corretto en daarna nog een voor de goesting en nog een omdat het koud en guur was en dan nog een om het gouvernement te kloten. Dat gouvernement dat hij mee had helpen veranderen sinds zijn tijd bij het liberaal studentenverbond in de tijd dat het nog geen mode was liberaal te zijn en je op je bakkes kon krijgen als je links over de hekel haalde. We praatten over onze vrouwen, over nachten die als groot verlichte schepen voorbij voeren, en hoe we tegen de ochtend thuis kwamen, de lichten uit en de vers gezette koffie in de pompbak kieperden. Want oude bocht, dat zouden we niet drinken. Hij deed zijn beklag over zijn oncoloog die hem “had voorgelogen” hoewel ik wist dat het anders was en dat hij het was die dagen niet wou tellen. En dat ze hem niet zouden hebben, hij zou euthanasie plegen, met de vlag in de hand ten onder gaan. Het werd anders, niet minder dramatisch. Maar dat is het altijd op de Linkeroever: kouder, meer wind, strakker weer.

In het naar huis rijden luister ik naar de nieuwste cover CD van Leonard Cohen, hoe The Miserable Rich de Stranger Song beëindigen: “ I told when I came I was a stranger.” Hoe gaat het met je vrouw, vroeg ik. Hoe had je dat gewild, antwoordde hij vanachter zijn altijd te zware montuur. Ik hoor: “After all I did confess, I know you have to hate, but could you hate me less?” Het is die wind die zo hard bijt.

Marc van Impe

15:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 februari 2012

Reserve ziekenfondsen

Paul Callewaert, algemeen secretaris van de Nederlandstalige vleugel van de socialistische mutualiteiten, oordeelt dat een artikel in de Artsenkrant, dat gebaseerd is op een vraag van N-VA senator Louis Ide, waarin staat dat de ziekenfondsen eind 2009 een half miljard euro in reserve hielden, onjuist is. Ook Marc Justaert, voorzitter van de Christelijke Mutualiteit (CM), betreurt het artikel "ten zeerste". Het artikel in de Artsenkrant geeft een "totaal verkeerde voorstelling van de zaken", aldus Callewaert. Volgens hem gaat het helemaal niet om opgepot geld, maar om geld dat toebehoort aan de gezondheidszorg en dus aan de gemeenschap. "Als het nodig is, wordt dat geld door ons aangewend om tekorten in de ziekteverzekering te dekken", luidt de argumentatie. "Het geld wordt ook alleen maar voor die doelstelling gebruikt."  Een reserve van 500 miljoen euro is daarbij niet overdreven, meent Callewaert. "In het licht van de besparingen is het zelfs absoluut noodzakelijk dat er een reservefonds is. Niemand weet immers wat de toekomst zal brengen." Ook CM-voorzitter Marc Justaert meldt dinsdag dat het bewuste artikel fout is. "Dat geld maakt deel uit van de werkingsmiddelen voor de terugbetaling van de verplichte ziekteverzekering. Het gaat dus niet om dood kapitaal dat belegd kan worden", aldus Justaert. Hij legt uit dat indien er een tekort bestaat voor die terugbetaling, de ziekenfondsen 25 procent van dat tekort zelf moeten financieren, waarvoor ze uit die overschotten kunnen putten. Blijft de vraag waarom de ziekenfonds overheidsgeld moeten beheren. Geld dat ze overigens in staatspapier beleggen en waarvoor ze  vorig jaar bijna 3 miljoen interest optrokken. CVS/ME patiënten weten waar dat geld bespaard werd.

Marc van Impe

21:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

23 februari 2012

Roken

Heb je dan een alternatief, mailt een lezer naar aanleiding van mijn vorige column over EBM. Zij neemt het niet dat ik in één beweging acupunctuur, homeopathie, chiropraxie en osteopathie over de hekel haal. Daarom volgend verhaal. Toen ik nog jong en onbezonnen door het leven wandelde was ik een hardnekkig liefhebber van tabaksproducten. Ik rookte ’s ochtends een pakje C. , en begaf me na de lunch aan een pakje G. , ’s avonds vaak gevolgd door enkele wilde brazils of een havanna. Ik hoestte niet, ik rochelde niet, ik had een gezonde eetlust en drinklust, ik zwom tweemaal per week, deed aan fietsen en paardrijden en maakte onbezorgd mijn huiswerk. Ik was zeker niet verslaafd want ik kon best een nachtje zonder sigaretten, nachtwinkels waren toen nog een zeldzaamheid, en moest niet naar de dichtstbijzijnde kroeg voor een verse lading. Toch knaagde er iets en wist ik dat ik op de leeftijd van 35 best zou stoppen. Ik bezocht dus een bevriende therapeut die dé remedie beweerde te hanteren. Zijn praktijk bleek een soort van boeddhistische tempel te zijn in Habitat-uitvoering. Er brandden wierookstokjes. Het licht was getemperd. In de achtergrond speelde een sitar. Hij stak opgehitste naalden in mijn oorlelletjes. Masseerde mijn nek, deed ingewikkeld over ying en yang en over de qi die door mijn meridianen stroomde. Kortom, hij nam ruim de tijd en een flinke hap uit mijn portefeuille, mompelde iets over niets terugbetaling en zei dan dat ik diezelfde week nog eens terug moest komen, en zo tweemaal per week gedurende hele komende maand. Toen sprak hij de magische woorden: “Je voelt je al veel beter nu, niet?” Wat kon ik zeggen? Ik liep buiten, stak een sigaret op en ging gelijk een Orval halen. Ik ben nooit meer terug geweest. Ik heb verder gerookt tot ik de geleerde vrouw tegen het heerlijke lijf liep. Zij zei me dat mijn haar en kleren stonken en dat als je wil stoppen met roken, je moet stoppen met roken. Ik ben gestopt. En heb van de ene dag op de andere nooit meer gerookt. Wel zin gehad, ervan gedroomd en badend in het zweet der schaamte wakker geworden. Het kabinet van mijn vrouw is geen tempel en ook geen boudoir. Het is een smaakvol ingericht hok in een kliniek die dokters om de haverklap laat verhuizen. Mijn vriend de acupuncturist heeft ondertussen zijn qi gevolgd en verliet vrouw, tempel en kinderen om met een nieuwe volgelinge een seniorie te beginnen. Zijn praktijk was gebaseerd op suggestie, verwachtingen, relaxatie, psychologische kunstjes en persoonlijke interactie. De praktijk van de geleerde vrouw op rede, wetenschap en redelijkheid. We weten ondertussen dat je je meridianen net zo goed met tandenstokers kan stimuleren. Maar wedden dat de meeste adepten van de naald het echte scherpe werk prefereren?  Als zulke mensen een kamer willen inrichten moeten ze dat vooral doen. Maar een minister moet zich daar niet mee moeien. Die heeft echt andere katten te geselen.

Marc van Impe

22:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)