13 februari 2012

Valentijn

Morgen weer Valentijn , de waanzin grijpt om zich heen en opnieuw scharen we ons rond de liefde, dat diepe massagraf.  De voorbije weken stonden de kranten vol met heroïsche verhalen over  dames die aan downdating  gedaan hebben. Als ervaringsdeskundige denk ik dan: “ En wat dan nog?” Alsof dat zo bijzonder is? De meeste dames doen aan downdating om de zeer eenvoudige reden dat de mannelijke mens, op welk gebied je hem ook beschouwt, sowieso an sich  onderdoet voor zijn vrouwelijke versie. Vrouwen zijn intelligenter, gevoeliger, geduldiger, sterker, moediger, smaakvoller en sexyer dan de meeste mannen. Dat ze bovendien ook veel bescheidener zijn bewijzen ze elke dag door ons, mannelijke exemplaren van de genus homo in de waan te laten dat wij aan de touwtjes trekken. En dat terwijl de doorsnee man hooguit niet verder is geëvolueerd dan de homo habilis, die zich het liefst laat aanmoedigen door zijn homo sapiens die ondertussen niet zelden een baan met een huishouden, een kindercrèche en manager van een nachtclub combineert.  Uit onderzoek blijkt bovendien dat vrouwen veel beter zijn in het verwerken van liefdesverdriet dan mannen, die niet zelden nadat ze voor hun seriële ontrouw zijn afgestraft, vooral medelijden hebben met zichzelf. Mijn vriend de huisarts heeft er twaalf jaar overgedaan voor hij –na eindeloze nachten vol goedkope drank en zelfbeklag- eindelijk weer een engagement durfde aangaan. Iets wat hij nu zo vaak mogelijk ontvlucht door zich in een lycra condoom gehuld per fiets op de openbare weg te begeven. Nee, ik ben blij dat mijn geleerde vrouw bereid was te downdaten. Zo ben ik tenminste ontsnapt aan wat mijn geleerde vriend de cardioloog beschrijft als gebroken-hart-syndroom.  Het blijkt dat een gebroken hart een werkelijke medische aandoening is. Het gebroken-hart-syndroom treedt op tijdens een  zeer stressvolle of emotionele periode, zoals een pijnlijk uiteenvallen van een relatie (wiens fout?) , de dood van een echtgenoot, het verlies van een baan of extreme boosheid, schrijft cardioloog Dr. Binh An P. Phan van de Loyola University.  Meestal is het een combinatie van dat alles, want van het ene komt het andere. Zo zijn mannen. Het heet ook stress cardiomyopathie en de symptomen zijn vergelijkbaar met die van een hartaanval, met inbegrip van pijn op de borst en ademhalingsproblemen. Het goede nieuws is dat, na verloop van tijd de symptomen verdwijnen. En in tegenstelling tot hartaanvalpatiënten, lijden mensen met gebroken hart syndroom geen blijvende schade aan hun hart, zegt Phan.  "De meeste mensen worden beter binnen een paar weken en dat  zonder medische behandeling," aldus Phan. Ik vermoed dat de geleerde dokter geen rekening houdt met het leed dat de lijder veroorzaakt aan zijn omgeving: het eindeloze gezeur, het zelfbeklag, het gewauwel, gesnotter, de nachtelijke telefoons, de woede-uitbarstingen, de sloddervossigheid, de geur van ongewassen sokken en de geile valsigheid als ze in hun waanzin jouw vrouwelijke huisgenoten het hof proberen te maken. Nee, laat mij maar gedowndated zijn. Ik vaar er goed mee. En bovendien, straks kan ik alsnog –indien echt nodig- naar de seniorenuniversiteit. Even een master journalistiek halen. Maar eerst een cadeau voor Valentijn.

Marc van Impe

23:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.