30 januari 2012

De eindeloze traagheid

Mijn winterdepressie komt maar niet op gang ook al doen sommigen daar hard hun best voor. Zo raak ik nog helemaal van slag. Ik kijk uit over de vallei en denk aan de receptie van gisteren. Is het u ook al opgevallen dat slechte gebeurtenissen eindeloos traag lijken te gaan en dat goede evenementen in een flits voorbij lijken te vliegen? Vergelijk het herbeleven van het uit de bocht gaan tegen 120 per uur met een orgasme. Sommige recepties lijken eindeloos te duren. Alsof je vanaf het moment dat je binnenkomt begint te slippen. Dan helpen geen goede voornemens meer, geen spijt en geen berouw. Met ware doodsverachting onderga je de banale kleinspraak van het ogenblik. Zo vroeg ik een gast wat hij deed na een heel leven van hoog-specialistische geneeskunde nu hij gepensioneerd was. Bleek hij alle nutsvoorzieningen in huis te hebben gerenoveerd. Geen boek, geen film, geen muziek, maar water- en elektriciteitsleidingen. Gas, daar mocht hij niet aan van zijn vrouw. Er volgde een uitleg over Ohm en Ampère, over differentialen en schakelkasten en het bleek dat ik daar aardig mee kon over wauwelen. Vooral toen het thema naar LED-verlichting schoof.

Nu lees ik een Nederlands onderzoek, weer eens, waaruit moet blijken dat artsen dezelfde culturele belangstelling hebben als juristen en ander hoog opgeleid volk. Er zijn twee mogelijkheden: of ze zijn echt anders boven de Moerdijk, of ze kunnen beter liegen. Maar mij overtuigen ze niet: we zijn allemaal even banaal, we houden van goed eten en drinken, we verzamelen of we fietsen, we gaan altijd naar dezelfde kust aan de zee of naar dezelfde berg. En we voelen ons daar goed bij. Daarom vliegt het leven voorbij. De slechte momenten gaan langzaam en zijn gelukkig zeldzaam. Ik moet hoognodig Milan Kundera herlezen.

Marc van Impe

21:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 januari 2012

Curieus

Onderzoek en dienst zijn twee verschillende straatjes, beide hebben hun eigen moraal. Degene die vaker nadenkt is de meesterdenker onder hen die minder vaak nadenken. Of de intellectueel macht heeft? Geen enkele heerser kan voorbijgaan aan de magische macht van expressie en verbeelding. En aan nieuwsgierigheid.

Hoe lachwekkender en provincialer een plaats is, des te hardnekkiger houden de mensen er zich vast aan allerlei voorschriften en verboden, hun medemensen wellustig vermanend als die ze hebben overtreden en aangezien zijzelf  ze niet hebben overtreden, kunnen ze likken aan de honing van hun morele superioriteit, neerkijkend op de arrogante, verwaande buitenlanders. Zo moeten de man en vrouw zich voelen die de platgetreden paden verlaten en niet in de zon van de welgevalligheid willen staan maar kiezen voor de regen en wind in het gezicht om met betraand gelaat aan te komen bij de verweerde deur die toegang geeft tot de kamer met het hoog opgestookte haardvuur van de waarheid en erkenning.

Tot zover de schoonschrijverij. Ik moest aan dit alles denken omdat een  jong onderzoeker die ik, nog voor de zomer interviewde over de nogal onthutsende conclusies van zijn onderzoek, me toen nadrukkelijk vroeg het interview niet zo uit te zenden. Niet alleen zou het zijn carrière schaden maar de middel Brabantse universiteit die onlangs zijn K besloot te behouden, hield niet van zijn uitkomst. Volgend jaar was hij over de grens, aan een Nederlands instituut en dan kon het wel.

Ik moest denken aan Vesalius die bij nacht en ontij naar de galg trok om vers snijmateriaal op te halen. Tenslotte zijn het dieven, moordenaars, ketters en gesnapte beurzensnijders die de meest belangeloze bijdrage tot de medische wetenschap geleverd hebben. Alleen zullen zij het nooit geweten hebben en kennen wij hun namen meestal niet. Tenzij die van de opgehangen Jan Joris Fonteijn, die als lijk mocht optreden in de anatomische les onder het mes van dokter Jan Deijman, een meesterwerk van Rembrandt van Rijn. Mijn collega Guido Fonteyn, de Walenspecialist is een nazaat van hem. De band: een gezonde nieuwsgierigheid.

Marc van Impe

17:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 januari 2012

Pijn

Een kwart van de Belgen kampt met aanhoudende pijn en bij een op de tien baten de klassieke pijnstillers zelfs niet meer. De totale kosten van chronische pijn bedroegen in 2010 voor België alleen al 11,6 miljard euro. Aldus De Morgen op zijn voorpagina van maandag 23 januari. Het blad citeert pijnarts Griet Brusselmans, van het UZ Gent, die bovendien zegt dat het aantal pijnpatiënten bovendien toeneemt, vooral vanwege de vergrijzing. En hoogleraar gezondheidseconomie Lieven Annemans zegt in hetzelfde artikel dat de jaarlijkse kosten in ons land oplopen tot 11,6 miljard euro. Pijn kost daarmee evenveel als kanker, diabetes en hart- en vaatziekten samen. De jaarlijkse kosten voor diabetes bedroegen in 2010 3,5 miljard euro, voor kanker 3,1 miljard euro en voor hart- en vaatziekten 5 miljard. Aan medische kosten geven we met zijn allen  1,6 miljard euro uit, maar de maatschappelijke rekening bedraagt maar liefst 10 miljard. "Niet onlogisch", vindt Annemans. "Meer dan een vijfde van de chronische pijnlijders is niet meer aan de slag. En wie wel nog werkt, is dubbel zoveel afwezig op het werk. Chronische pijn veroorzaakt een enorme daling van productiviteit, en een groot verlies voor onze economie."

Je zou denken dat je alles gehad hebt als je die berichtgeving leest. Als CVS/ME patiënt krijg je vanzelf een déja vu. Maar dan volgt de klap op de vuurpijl. Pijnarts Brusselmans:  “We zijn er almaar meer van overtuigd dat we recht hebben op een pijnvrij leven, wat het aantal consultaties doet stijgen." Ja, kom zeg, eerst proberen ze ons wijs te maken dat het allemaal maar biopsychosociale inbeelding is en dan komen ze aan met argument dat we liever géén pijn hebben. Wat moet je dan doen als patiënt? Gewoon thuisblijven en in een hoekje op je knokkels zitten bijten?

Marc van Impe

18:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)