30 januari 2012

De eindeloze traagheid

Mijn winterdepressie komt maar niet op gang ook al doen sommigen daar hard hun best voor. Zo raak ik nog helemaal van slag. Ik kijk uit over de vallei en denk aan de receptie van gisteren. Is het u ook al opgevallen dat slechte gebeurtenissen eindeloos traag lijken te gaan en dat goede evenementen in een flits voorbij lijken te vliegen? Vergelijk het herbeleven van het uit de bocht gaan tegen 120 per uur met een orgasme. Sommige recepties lijken eindeloos te duren. Alsof je vanaf het moment dat je binnenkomt begint te slippen. Dan helpen geen goede voornemens meer, geen spijt en geen berouw. Met ware doodsverachting onderga je de banale kleinspraak van het ogenblik. Zo vroeg ik een gast wat hij deed na een heel leven van hoog-specialistische geneeskunde nu hij gepensioneerd was. Bleek hij alle nutsvoorzieningen in huis te hebben gerenoveerd. Geen boek, geen film, geen muziek, maar water- en elektriciteitsleidingen. Gas, daar mocht hij niet aan van zijn vrouw. Er volgde een uitleg over Ohm en Ampère, over differentialen en schakelkasten en het bleek dat ik daar aardig mee kon over wauwelen. Vooral toen het thema naar LED-verlichting schoof.

Nu lees ik een Nederlands onderzoek, weer eens, waaruit moet blijken dat artsen dezelfde culturele belangstelling hebben als juristen en ander hoog opgeleid volk. Er zijn twee mogelijkheden: of ze zijn echt anders boven de Moerdijk, of ze kunnen beter liegen. Maar mij overtuigen ze niet: we zijn allemaal even banaal, we houden van goed eten en drinken, we verzamelen of we fietsen, we gaan altijd naar dezelfde kust aan de zee of naar dezelfde berg. En we voelen ons daar goed bij. Daarom vliegt het leven voorbij. De slechte momenten gaan langzaam en zijn gelukkig zeldzaam. Ik moet hoognodig Milan Kundera herlezen.

Marc van Impe

21:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.