14 januari 2012

Voyeurs

Toen mijn geleerde vrouw ‘haar’ Riziv onderzoek in Haasrode moest ondergaan werd ze verzocht zich tot op haar lingerie uit te kleden, en mocht zo, gezeten op de onderzoekstafel een soort van voodoo ritueel ondergaan waarbij een beschonken arts haar beklopte met een rubberen hamertje ondertussen kraaiend dat ze er toch niet zo slecht uit zag voor iemand van haar leeftijd en met haar ziekte. Toen ze hem erop wees dat ze een collega was en hem bovendien persoonlijk kende schrok het aangeschoten stuk controleur zich een rolberoerte. Het verdict was: als je te ziek bent om als arts te werken, maar je kan nog altijd werken als vrijwilliger dan kan je je nog altijd omscholen. Tot medisch secretaresse bijvoorbeeld. Dit getuigt niet alleen van een totaal gebrek aan respect voor een collega, maar bovendien van een totaal onbegrip over hoe belangrijk en verantwoordelijk de taak van een medische secretaresse is. Ik was getuige van dit voorval. De dronkaard, die ook nog een interessante professionele voorgeschiedenis bleek te hebben en eerder al omwille van dronkenschap tijdens de diensturen was onstlagen, legde klacht tegen mij neer toen ik dit incident gemeld had  bij   het kabinet van toenmalig minister Frank Vandenbroucke. Hij werd gesteund in zijn actie door het ACOD.  Ik werd ondervraagd door de gerechtelijke politie en verder niets meer. We zijn in beroep gegaan bij de Arbeidsrechtbank en hebben gewonnen.  Ik heb de zaak zelf gepleit.

Waarom dit alles? Omdat er hoop is. Het Riziv is niet onoverwinnelijk. Er zijn rechtvaardige rechters. En de dronken controlearts, die kreeg promotie.

Een andere zaak is het voyeurisme van de controleartsen. Het is artsen formeel verboden patiënten te onderwerpen aan vernederende en onnuttige onderzoeken. Iemand in zijn ondergoed zetten om zijn bloeddruk te meten is onnodig en vernederend. Het enige gevolg dat u daaraan kunt geven is een klacht neerleggen bij de provinciale Orde van Geneesheren. Vermeld altijd de exacte naam, datum en plaats van het gebeuren. U kan zich ook ten allen tijde door een vertrouwenspersoon laten bijstaan en begeleiden, ook tijdens het onderzoek. Sta daarop. Meld dit ook aan uw ziekenfonds en vraag hen nadrukkelijk wat ze daaraan denken te doen. U bent tenslotte geen watje.

Marc van Impe

09:42 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)

Commentaren

Dank u wel om uw persoonlijk verhaal "mee te geven",
er zijn nog veel patiënten die niet in beroep gaan,
omdat ze al vooraf denken dat het geen zin heeft,
omdat ze de energie niet hebben,
of nog vele andere redenen.

U laat ons zien, dat het de moeite waard is om te vechten.

Gepost door: Christine | 15 januari 2012

Reageren op dit commentaar

Ik stel mij al heel lang de vraag waarom zieke mensen in hun ondergoed moeten verschijnen voor minstens 3 GRI-artsen. Het klopje met de hamer op de knie, het nemen van de bloeddruk, het beluisteren van de hartslag, het moeten voorover buigen en tenslotte het draaien van je hoofd ... kan iemand mij vertellen waarom deze "onderzoeken" vereisen dat er geen kleding aanwezig is?

Dat deze gang van zaken inderdaad "vernederend en onnuttig" is, kan ik beamen.
Dat deze vernederende en onnuttige onderzoeken verboden zijn en aangeklaagd kunnen worden, dat is iets dat ik niet wist. De meeste zieke mensen zullen dit niet weten denk ik. Hoe bewijs je overigens "vernederend"? Je moet het meegemaakt of gezien hebben om het te geloven.

Het grote verschil met wat uw vrouw meemaakte, is dat zieke mensen de artsen zelden "kennen" en wij dus sterk genoeg in onze schoenen moeten staan om de namen te vragen (en te noteren) van de artsen die als een vuurpeloton tegenover ons zitten.
Dat lijkt misschien makkelijk maar dat is het niet.

Zodra je in het GRI-kabinet binnenstapt voel je je nog zo groot als een muis.
Hoe sterk en zelfzeker je ook bent of vroeger was in je dagelijks en professioneel leven, daar "binnen" wordt over je toekomst beslist. Over je laatste restje zelfstandigheid: je financiële zelfstandigheid.

Terwijl je daar zit in je ondergoed, worden vragen op je afgevuurd en elke kans word je ontnomen om een volzin af te maken. Je wordt onderbroken, je antwoorden worden verdraaid en het enige wat uiteindelijk nog van de mondige zelfzekere vrouw die binnenstapte overblijft, is een half hakkelende onzekere muis "in haar ondergoed". Die achteraf niet goed beseft wat haar nu precies is overkomen "daarbinnen".

Ik heb de fout gemaakt alleen binnen te gaan. Mijn partner die mij met de wagen tot daar had gebracht, is buiten blijven wachten. Samen met mijn wandelstok.
Beiden waren we overtuigd dat alles wel correct zou verlopen. Dat ik zeer ziek ben, zou wel voor elke arts evident zijn eens ze mijn dossier hadden ingekeken, toch?
Niet dus. Mijn dossier werd immers amper ingekeken ...

Net als uw vrouw werd ik door hen in staat geacht een administratieve "stress-loze" (bestaat dat nog?) job uit te voeren. Was het maar waar ... ik teken meteen!
Maar omdat ik nu eenmaal te ziek ben, heb ik nadien net als uw vrouw noodgedwongen een beroepsprocedure moeten inzetten bij de ARbeidsrechtbank.

Het feit dat ik die procedure gewonnen heb (na twee jaar), heb ik te danken aan een Leuvense expertise-artse die haar werk deed zoals het moest: ze heeft mijn dossier écht ingekeken, haar tijd genomen om mij vragen te stellen én te luisteren naar mijn antwoorden, ... ze heeft zich uiterst neutraal opgesteld en heeft de "feiten" uit mijn dossier laten doorwegen op de vooringenomenheid van de RIZIV-artse die bij de expertise aanwezig was. En dit alles ZONDER mij in mijn ondergoed te zetten ...

Ik weet sinds deze vreselijke episode één ding zeker:
ik ga NOOIT meer alleen binnen bij het GRI.

En wie weet heb ik volgende keer wél de moed om
- de namen te vragen van de artsen tegenover mij.
- te vragen waarom ik mij in mijn ondergoed moet zetten.
- klacht in te dienen indien ik wedermaal vernederende en onnuttige "onderzoeken" moet ondergaan die niets met mijn ziekte te maken hebben.

Gepost door: Els | 15 januari 2012

Reageren op dit commentaar

Een kleedhokje in met de orders "uw ondergoed aanhouden". Je komt in de verrassend grote spreekkamer die je mag doorwandelen tot je aan één strategisch opgestelde stoel komt waarop je "mag" gaan zitten.
Enkele meters voor je een lange tafel waarachter 4 mannelijke en voor de schijn één vrouwelijke arts je aanstaren en ondervragen.
Géén enkel lichamelijk onderzoek kwam er aan te pas. Er stond niet eens een onderzoekstafel. of zelfs maar een kast.
Pure intimidatie.

Gepost door: Hermine | 16 januari 2012

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.