24 december 2011

Mijn beste wensen

Het is de tijd dat de dagen weer gaan lengen. Ik ben blij dat de winter zich ingezet heeft want daarna volgt onvermijdelijk de lente en die brengt hoop. Het voorbije jaar was een hels jaar. Weinig vreugd, veel sores en een duur stel winterbanden. Het heeft niet veel gescheeld of ik had de laptop dichtgeklapt en alles gelaten zoals het was. Ik ben moe. En ik ben de patiënten moe. In de wereld van de CVS moet je veel geven en krijg je weinig terug. In mei ben ik opgehouden te tellen en te noteren hoeveel patiënten me op de meest godsonmogelijke uren bellen om altijd hetzelfde verhaal te doen. Een jeremiade van klagen over alles en nog wat. Dat de dokter zo weinig tijd voor hen heeft. Dat er geen kamer alleen te krijgen is. Dat de onderzoeken zoveel kosten. Dat de medicatie niet terugbetaald wordt. Dat hun ziekenfonds hen in de kou laat staan. Dat ze niet van ziekenfonds durven veranderen. Dat hun man dreigt weg te lopen. Dat ze geen man vinden. Dat ze niet kunnen slapen. Dank u, ik nu ook niet. Dat ze de hele dag slapen. Dat advocaten traag zijn. Dat advocaten duur zijn. Dat advocaten er niet zijn. Dat ze niemand hebben om mee te praten. Dat iedereen voortdurend zegt dat ze er goed uitzien. Dat iedereen zegt dat ze er vermoeid uitzien. Dat ze zo lang moeten wachten op een afspraak. Dat het weer vakantie is en dat ze thuis blijven. Dat ze nergens heen willen. Dat ze er geen zin meer in hebben. Dat ze eens iets anders zouden willen doen. Dat ze nog zoveel zouden willen doen. Er is veel gemekker en gezeur in de wereld van de chronische vermoeidheid. CVS-patiënten zijn als een beukenhaag. De bladeren zijn dood, maar de haag  laat geen blad vallen. Een angstige haag, die vergeet dat ze nog leeft.

Ik bezoek mijn goede vriend en collega J. die sinds enkele weken weet dat de letter K hem heeft ingehaald. We drinken een glas wijn en klappen over wat we ooit samen beleefd hebben. Over culinaire genoegens. Over de vrouwen en onze vrouwen.  Over Dumas en zijn Groot Keukenwoordenboek. Over Dylan en Waits, en over de jeugd van tegenwoordig, die trouwt en dure feesten geeft om een half jaar later alweer vreemd te gaan en te scheiden. We lachen en zijn verwonderd dat wij er nog zijn en al die anderen al lang niet meer. En dat het weer winter wordt. Ook voor ons. En we verschillen van mening over de beste bereidingswijze van fazant op zijn Brabants. We geven elkaar een kookboek cadeau. Als ik naar huis rijd besluit ik dat het mooi geweest is. Ik trek er met de geleerde vrouw voor paar dagen tussenuit. Eens zien of ik ginder ben en of ik nog terugkom. Mijn medicatie niet vergeten mee te nemen. Ik wens jullie toch het beste.

Marc van Impe

15:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)

Commentaren

Kan het geloven dat je het moe bent.......van al die doodvermoeide mensen.........wel van mij krijg jij nu eens een welverdiende pluim ....en ik val je niet lastig, ik weet dat het voor jou ook niet makkelijk is!......Amuseer je, met je geleerde vrouw, en trek de stekker van de telefoon uit, en zet jullie mobiele telefoon uit........fijne feestdagen...Marc Van Impe.......en ne warme dikke knuffel, voor jou en je vrouw.........Marleen.....

Gepost door: Marleen | 24 december 2011

Reageren op dit commentaar

de meeste mensen denken gewoon dat ze moe , om gewoon de reden , zitten denken , wat zou ik nu doen of moeten doen en s'avonds denken ze dan , oef ik heb veel gedaan vandaag ! Die mensen moeten gewoon naar buiten komen en heel diep ademen en het floept er zo uit ! stuurt ze wandelen in open air , er is zoveel te zien en te horen , je hebt plaatsen waar je zelfs de stilte hoort ! dat is genieten ! Ze gaan verschieten hoeveel mensen willen praten met hun! al bij al , goeie kerst en een goed jaar in 2012 ! geluk ga ik hier niet zeggen , niet dat ik je het niet toewenst , want ik weet niet hoeveel je nodig hebt om gelukkig te zijn ! maar geluk , ligt niet ver van de mens , je moet het alleen zien en willen aanvaarden dat het niet groot of veel is . ik begin ook bij de ouderen te komen , en mijn geluk is , mijn levenslust en gezondheid , laat de anderen maar lopen met hun lotto-formulier en hopen op een paar miljoentjes , als men die moet afgeven aan een advocaat of een arts . ciao

Gepost door: jean | 24 december 2011

Reageren op dit commentaar

Het is hoog tijd om op de rem te gaan staan...
2011 is een heel zwaar jaar geweest, voor u en uw echtgenote,
neem dan nog eens alles wat er extra is bijgekomen,
wie houdt dat vol?
trop is te veel en te veel is trop!
Ik hoop dat jullie er langer dan "enkele dagen" tussenuit kunnen,
alles eens kunnen achterlaten....

Niet eenmalig, maar regelmatig eens "de boel de boel te laten"...
kookboeken mogen mee op reis, patiëntensores niet.

Gepost door: hilde | 25 december 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.