29 november 2011

Rizivblues again

Het medisch centrum van het Riziv in Leuven begint een ijzersterke reputatie te krijgen van onbeschoftheid, onbekwaamheid en onmenselijkheid tegenover CVS/ME patiënten. De patiënt die hier opgeroepen wordt voor een medisch onderzoek doet best een beroep op de assistentie van Gaia, want de Leuvense praktijken zijn mensonwaardig. De getuigenissen van huisartsen, patiënten, zelfs van ziekenfondsartsen die ons toegestuurd worden zijn legio. En het ergste is dat we weten dat ze kloppen. We hebben ze ooit aan den lijve mogen meemaken. Het Riziv in Leuven zet je letterlijk in je ondergoed en laat je zo een hele tijd op de onderzoekstafel  zitten.  Dat is nergens voor nodig, maar het maakt de patiënt wel klein.  “In september 2006 werd bij mij de diagnose vastgesteld dat ik leed aan CVS & Fibromyalgie,” schrijft ons een patiënte. “Ondertussen ben ik reeds 3 jaar werkonbekwaam, ondanks revalidatie gevolgd te hebben  in het UZ Pellenberg en consultaties bij verschillende psychologen, psychiaters en internisten op UZ Gasthuisberg.” Patiënte werd ook verschillende malen gezien door  de adviserende geneesheer van de socialistische mutualiteit, zonder een probleem. “Na 8 jaar thuis te zitten, en maandelijks minimum één afspraak in UZ Gasthuisberg voor één of ander onderzoek en mijn huisarts, diende ik me voorbije maandag aan te melden op het Riziv. Wat daar gebeurde kon ik niet geloven, 3 artsen die constant, volgens mij op een onbeschofte manier, vragen op me afvuurde die niets met mijn ziekte te maken hadden, maar in hoofdzaak met mijn privé leven. Daarna een kort medisch onderzoek, armen omhoog, eens door de knieën zakken, met gesloten ogen met mijn wijsvinger mijn neus aanraken en bloeddruk gemeten. Eindconclusie van het RIZIV: nog te jong om thuis te blijven, het zit tussen de oren, terug werken gaan met de raad om een aangepast werk.”

Patiënte ging direct bij haar werkgever, het UZ Gasthuisberg te Leuven, langs.  “Ik diende eerste langs de arbeidsgeneesheer te gaan, conclusie: niet geschikt om te werken : medische C4 voor een jaar. Dus sta ik nu met mijn rug tegen de muur. Ik kan zelfs met veel moeite nog mijn huishouden doen, mijn man heeft gebruik gemaakt van een afvloeiingsmaatregel om te kunnen stoppen met werken zodat hij thuis is om me te helpen (mits loonverlies natuurlijk).  Momenteel zie ik het niet meer zitten, zijn artsen er niet om mensen te helpen? Ik heb geen probleem tussen mijn oren, enkel spierpijn, vermoeidheid, concentratiestoornissen en dank zij al de soorten medicatie die ik al heb moeten innemen een gewichtstoename van 20 kg op 3 jaar tijd.  Ik zou niets anders willen dan terug een normaal leven te kunnen leiden, een toffe job, maar……”

Het is een schrale troost, maar er komt beweging. De CD&V senatoren Sabine de Bethune en Cindy Franssen hebben een resolutie ingediend die stelt dat CVS een neurologische aandoening is met immunologische en endocrinologische afwijkingen. Zij willen dat de regering een multidisciplinaire werkgroep opricht van beroepsverenigingen, wetenschappelijke verenigingen, het Federaal Kenniscentrum voor de gezondheidszorg, het RIZIV en de patiëntenverenigingen.   De senatoren willen ook een sensibiliserings- en informatiecampagne opstarten opdat artsen en ander zorgpersoneel in staat zijn de ziekte vroegtijdig te herkennen en een aangepaste behandeling kunnen aanbieden. Wie daarin slaagt verdient in de adelstand te worden verheven.

Marc van Impe

11:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (4)

27 november 2011

Enkelband

De onovertroffen grauwe Pecotexpolitie van onze meest performante controledienst van het RIZIV werkt aan een nieuw surveillance project voor chronisch zieke patiënten. Teneinde de reeds zware dagtaak van de sociale inspectie te verlichten zullen nieuwe chronisch zieke patiënten binnenkort uitgerust worden met elektronische  enkelbanden. Het spreekt vanzelf dat het hier niet gaat om de gewone enkelband van de kleine straatcrimineel die er een sport van maakt om na schooltijd een oud vrouwtje van haar overbodige juwelen te ontdoen, of het siervoorwerp dat serial killers die zich in de cel voorbeeldig gedragen,  omgesloten krijgen. De enkelband waarvan hier sprake is een zogenaamde intelligente enkelband die niet enkel registreert of u achter in de hof de konijnen gaat voeren maar ook of u enige intellectuele arbeid verricht. Een mail verzendenbijvoorbeeld, een blog schrijven, een to-do-lijstje opmaken, een shoppinglist maken of een agenda opstellen voor een volgende patiëntenvergadering is al voldoende om alle toeters en bellen in de centrale te laten afgaan. Deze is dan meestal gevestigd  in een naar soep ruikend complex op een troosteloos industriepark. Op de benedenverdieping doen artsen die minstens twaalf jaar over hun basisgeneeskunde gedaan hebben hun afstompend controlewerk op patiënten die braafjes in hun ondergoed zitten te wachten. Boven lopen goofy’s rond die hun dagen vullen met het verleggen van documenten en het uithalen van flauwe grappen met elkaar zoals  het bekende gezelschapsspel: trek eens aan mijn vinger.

De nieuwe enkelbanden zijn zeer scherp afgesteld want uitgeprobeerd op de sociale inspecteurs zelf. Het minste begin van (intellectuele) activiteit wordt opgemeten en doorgestuurd. De ingebouwde GPS doet de rest. Gezien de meeste ambtenaren met hun kloten denken betekent dit dat de intellectuele activiteit van de chronisch zieke of minder-valide het best beneden dijhoogte beperkt blijft.  Vrouwelijke minvalide zullen een desgevallend een sonde ingeplant krijgen.

Ik moet nu ophouden want mijn alarm gaat af: dit wordt overwerken in het industriepark van Haasrode.

 

Marc van Impe

12:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 november 2011

Een Aha-erlebnis

Dat is het wat de bekende professor dokter emeritus psychiater en cabaretier Boudewijn Van Houdenhove in Hasselt overkwam toen hij –op wat een gezellig beurtje macrameeën voor beginners moest worden- vanuit de zaal geïnterpelleerd werd over het feit dat Het Rode Kruis bloeddonatie van CVS/ME patiënten weigert omwille van mogelijk besmettingsgevaar. Waarmee de CVS/ME patiënt in hetzelfde speelvak geplaatst wordt als HIV-patiënten, SOA-, hepatitis en andere via sanguine weg besmettelijke patiënten. De cabaretier was nochtans opgewekt gesticulerend begonnen aan de try-out van wat een triomfantelijke ronde langs de Vlaamse CM-zaaltjes-achter-het-gildenhuis moest worden. Tussen een cursus doorgestoken tomatensoep koken voor beginnende allochtone huisvrouwen en een vervolgcursus sparen en beleggen bij de coöperatie voor teleurgestelde BACOB’ers, zou hij een causerie brengen over ingebeelde en verbeelde ziekten, geïllustreerd met voorbeelden uit zijn lange academische carrière en ervaring in diverse expertisecentra zoals de bankdirecteur die van het verschot chronisch moe werd, het in haar jeugd door haar opa misbruikte moeke dat niet meer uit de luie stoel geraakt en het meisje dat er geen gat meer in zag tout court omdat je deze dagen soms al geen hand voor je ogen ziet, laat staan een hol. Dat alles gevolgd door een paar nummertjes zakdoek-uit-het-oor-trekken, iets waar deze raskomiek altijd mee scoort.
Hij had zich goed gewassen en geparfumeerd met Eau Sauvage, een cadeautje van een promovenda die een uitstekend werkje geschreven had over het effect van cognitieve gedragstherapie op mensen die op hun trein wachten, -een negen waard, bedacht hij- , had speciaal schoon ondergoed aangetrokken dat niet tussen de bilspleet schoof en een mooi wit hemd uit de C&A met manchetten. Kortom hij zag er goed uit. Niet te chique voor een publiek dat net van zijn laatste spaarcentjes beroofd was en nu extra op de kleintjes moest letten. Maar ook niet te pover, wat zijn academische status de nodige luister moest geven. Wie schetst dan ook zijn verbazing toen een jongeman –waar had hij dat gezicht nog gezien- opstond en hem de vraag over Het Rode Kruis onder de neus wreef. Misschien moest hij zelf wel eens aan de cognitieve gedragstherapie, dacht hij, want hij kende het gezicht en de stem maar kon er geen naam meer op plakken.
De zaal werd stil. Dit nummertje was niet gerepeteerd. Dat begreep iedereen. Boudewijn Van Houdenhove voelde het aan alsof iemand hem een dweil uit zijn oor trok. Ineens zag ook hij er geen hol meer in.

 
Marc van Impe

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)