29 oktober 2011

Testament van mijn jeugd

Boudewijn de Groot zong het al in 1966: Wie ze hebben wil die mag ze komen halen. Vooral jonge mensen vinden ze nog fijn.” Hij had het over idealen. Mijn generatie heeft gefaald, lees ik in de krant. Wij babyboomers  zijn al bij de eerste afslag het spoor bijster geraakt. In een andere krant lees ik dat deze barre tijden van falende grootbanken, indignados, Wall Street Occupiers , nationalisten en populisten de opstandigheid van babyboomers goed kan gebruiken. Volgens de auteur  moeten wij, babyboomers opnieuw het voortouw nemen voor een broodnodige culturele omslag. Ik voel me niet aangesproken. Want wat is er van die grote strijd om democratisering terecht gekomen? Waar zit de spreiding van macht en inkomen? Waar is moeder aarde?  Waar is kunst op straat?  Waarom is de verbeelding nooit aan de macht gekomen? Gelukkig maar, denk ik soms. Want ik zie de grote agitproppers van weleer die na een passage bij de republiek der kameraden en na een eerder zachte landing als directeur van een nationale luchthaven, hoppen naar een baan als vermogensbeheerder.  Ik zie ze aan het werk in administraties en organisaties waar ze sinds jaren de studiediensten bezetten en tekeer gaan tegen al wie zich eerlijk voor zijn vrij beroep inzet, om nu ze met vervroegd pensioen gaan evba’tjes op te zetten die met hun consultancy het rijkelijke ambtenarenpensioen moeten aandikken.  De auteur is aandoenlijk naïef als ze nu nog gelooft dat die alterneute babyboomers het verschil zullen maken. Ze zijn een unicum in de geschiedenis, dat is waar. Maar ze hebben er wel een potje van gemaakt. De vrije liefde verwerd tot commerciële seks en pornificatie van onze samenleving. De emancipatie schoot door tot hyperindividualisering. En niemand die nog wat begrijpt van filosofie of religie, velen die zich verliezen in  burn outs en veel aandacht voor het zelf. En de slimmeriken werden trendsettters die het zebrapad schilderen waar de brave burger over moet. Onze generatie heeft gefaald. Dat is zeker. De nieuwe generatie zweert bij Theodore Dalrymple, ofte dokter Anthony Daniels wat heel wat prozaïscher klinkt, die warrige en rommelige pseudo conservatieve ideeën spuit. Het enige wat ons rest is zo nauwkeurig mogelijk analyseren en uitleggen waar het fout ging. Wij hebben onze kans gehad.

Marc van Impe

12:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.