23 oktober 2011

Een blijspel in twee bedrijven. Deel 1 : Het teruggevonden geheugen

Soms overstijgt de werkelijkheid de verbeelding. Als ervaren blogger en journalist met meer dan veertig jaar ervaring ga je er van uit dat je zowat alles gezien hebt. Alle plezier, hoogmoed, hypocrisie, verdriet, wanhoop, venijn, valsheid, moed en lafheid. Je bent omgegaan met belletjetrekkers, hadjememaars, zakkenvullers en ander politiek en syndicaal tuig. Je hebt treinen gemist en soms liep je voor de locomotief uit. Je hebt gezwegen en gezweet. En luid het onrecht aangeklaagd. Maar telkens opnieuw moet je vaststellen dat je nog niet alles hebt gezien, gehoord en geleerd.

Als reactie op mijn blog over zelfverweer kregen we het volgende onthullende relaas doorgemaild van een CVS/ME patiënt die niet van plan is om bij de pakken te blijven zitten. Ik gebruik het woord onthullend omdat alle aantijgingen schriftelijk en gehandtekend door de betrokkene kunnen bewezen worden.

Stilte in de zaal, eerste scène.

In 1999 gaat een CVS/ME patiënt eenmalig op consultatie bij de bekende professor Van Houdenhove. Die trad toen nog niet officieel op als publiekopwarmer voor de CM en had het voortouw genomen in wat moest doorgaan voor CVS/ME onderzoek in België. De referentiecentra bestonden nog niet en patiënten trokken in goed vertrouwen naar de KU Leuven want daar zitten toch de knapste koppen van het land bij elkaar of niet soms? Het resultaat hoef ik u niet te vertellen. We hebben niet de hele dag.

Een goeie tien jaar later wil de patiënt in zijn tocht naar de katharsis die elke CVS/ME-er door moet, zijn medisch dossier opvragen. We laten de patiënt aan het woord: “Wel, eerst zegden ze dat het niet bestond, totdat ik het bewijs van het tegendeel kon terugvinden.” Inderdaad op 25 april 2011 schrijft hoofdgeneesheer professor F. Rademakers dat er geen consultatie, geen diagnose, dus ook geen patiëntendossier op zijn naam bestaat “ gezien het geen consult betrof van uzelf maar van uw vader…”.  De patiënt weet dat er hem veel mankeert maar zijn geheugen werkt wel nog naar behoren. Maar een mens kan maar beter twee keer zeker zijn. Daarom vraagt hij zijn ziekenfonds, CM, of ze nog sporen kunnen terugvinden van die onbestaande consultatie. En zeker op 3 mei bevestigt de CM dat er in 1999 op 16 juli wel degelijk een consultatie was bij professor Van Houdenhove, niet van de vader maar van de zoon. En keurig wordt daar het honorarium van 46,21 € en het terugbetaalde bedrag van 35,23 €  bij vermeld.  Op 5 mei mailt onze patiënt zijn attest dat bewijst dat niet hij maar de administratie van de KU Leuven daast. Waarop mevrouw Carla Mondelaers van de Ombudsdienst van de KU in haar pen kruipt. “Naar aanleiding van uw e-mail … in verband met uw verzoek om afschrift van gegevens uit uw patiëntendossier heeft nader onderzoek en overleg plaatsgevonden. Wij vernemen hierbij  dat er inderdaad een misverstand was inzake het consult bij prof. dr. B. Van Houdenhove en de beschikbaarheid van het bijbehorend verslag. Vervolgens heeft mevrouw Renneboogh, op uw aangeven en verduidelijking, dit verder dan de onmiddellijk beschikbare bestanden, nagekeken en gevonden. Prof. dr. K. Demyttenaere heeft in vervanging van Prof. Van Houdenhove de verslagen nagekeken. Zoals u wellicht weet, zijn er wettelijke beperkingen bij het recht op afschrift van dossiergegevens, die maken dat hetgeen aan de patiënt kan gegeven worden, steeds dient nagekeken te worden om aan deze criteria te toetsen (u vindt hierover meer informatie als bijlage). Prof. Demyttenaere heeft uw vraag naar dit verslag overwogen, en nadien werd u meegedeeld dat hiervan geen afschrift zou gegeven worden, maar dat prof. Demyttenaere bereid is om u in een gesprek hierover meer toelichting te geven. We vernemen verder ook dat alle relevante medische informatie opgenomen werd in de medische verslagen die u toegestuurd kreeg. lndien uw huisarts nog bijkomend informatie wenst, kan hij alsnog contact opnemen met de behandelende artsen.”

De Ombudsdienst levert dus goed werk: hij beschermt de patiënt tegen zichzelf, en beschermt de universiteit tegen de patiënt. Resultaat: er is dus wel een dossier maar dat is zo zwaar dat u dat niet kan dragen, bovendien zou u het niet begrijpen, en zijn het uw zaken niet. Einde van het eerste bedrijf. Er zijn koffie en frisdranken bij de balie.

Marc van Impe

12:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)

Commentaren

Ik ken nog eenzelfde verhaal in dezelfde UZ KU Leuven, alsook van Jan Palfijn Gent... U kan me vrijblijvend contacteren.

Gepost door: Jan DESMET | 04 november 2013

Reageren op dit commentaar

graag lees ik uw verhaal, Marc

Gepost door: Marc van Impe | 04 november 2013

Reageren op dit commentaar

Bedankt voor uw snelle reactie. De in uw 'blijspel' vermelde personen, K.DM. en C.M., spelen in het schrijnend verhaal van het slachtoffer, waar ik het over heb, ook een belangrijke rol. Prof. dr. psych. Walter V., onlangs negatief in de media verschenen, en een aantal andere 'hulpverleners' maken ook deel uit van de 'cast'. Ik heb uw bericht aan de benadeelde persoon gemaild en wacht haar reactie af. Zodra ik meer van haar verneem, meld ik het u. Vriendelijke groet!

Gepost door: Jan DESMET | 05 november 2013

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.