24 september 2011

Een maritiem humeur

Ik moest de voorbije maanden noodgedwongen mijn mond houden, dus het nadenken ging me beter af. En omdat ik vandaag een maritiem humeur heb en er van tijdelijke opklaringen geen sprake zal zijn, laat ik me drijven op de stroom van mijn gedachten. Zo kwam het dat de voorbije maanden duidelijk werd dat de twee grote ziekenfondsen besloten hebben om de patiëntenbewegingen van hun middelen te bevrijden. Voor de grote patiëntenbelangengroepen zoals in de geestelijke gezondheidszorg, diabetes, kanker , HIV of cardio-vasculaire problematiek is dat nauwelijks een probleem. Hun marketing en PR wordt op de meest professionele manier gevoerd. Voor kleinere belangengroepen als pijnbestrijding en andere wordt dit een echt probleem: want geen geld betekent geen campagnes. Voor sommige micro-bewegingen is dit een ramp. De eerste patiëntenbewegingen, ook nu nog, overleven dank zij de overheidssubsidies. En het is de valse hoop van nieuwe actiegroepen om nieuwe financiële middelen aan te boren.

Met hun tactische move hebben de twee grote ziekenfondsen gedacht dat ze het steeds sterker wordende protest van de patiënten tegen biopsychosocialisering –lees: het de-medicaliseren - van hun problematiek het zwijgen kunnen opleggen. De ziekenfondsen hebben in feite een hekel aan medische innovatie. Want die kost geld. Dus gebruiken ze brute kracht en stoten de patiënt uit de zorg.

Ze vergissen zich want de patiënt wordt weerbaarder en neemt die belangenpolitiek van gepolitiseerde ziekenfondsen niet. Hij reageert zoals hij kan: hij neemt ontslag als lid en stapt over. Belangrijk is dat hij daarbij gedwongen wordt nauwlettend in het oog te houden of zijn nieuwe ziekenfonds wel even patiëntvriendelijk blijft.

De ziekenfondsen weten zich gesteund door de bureaucratie. De bureaucratie nekt de zorginnovatie.  Innovatieve oplossingen kosten op korte termijn veel geld en worden om die reden vaak genegeerd.  Terwijl op de langere termijn het juist besparingen kan opleveren, bijvoorbeeld op personeelskosten. Neem bijvoorbeeld een nieuwe MRI-scan die eenvoudiger te bedienen is en waardoor er minder gespecialiseerd, en dus kostbaar, personeel nodig is.  Door de manier waarop onze zorg is gefinancierd ontbreken prikkels om in nieuwe technologie te investeren.  Waar managers de plaats in nemen van klassieke zorgondernemers gaan de cijfers primeren en niets dan de cijfers. Daar weten de ziekenhuisartsen alles van.

Marc van Impe

10:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.