18 september 2011

Iedereen zijn syndroom

“Ik weet het niet”. Dat is wellicht de moeilijkste uitspraak voor een arts. Toegeven dat men, ondanks de routine en de ervaring, ondanks alle testen, niet weet wat de patiënt precies scheelt, is iets dat elke arts  probeert te vermijden. Toch blijkt uit Nederlands onderzoek dat één op vijf van de patiënten lijden aan medisch onverklaarbare klachten.   Nogal wat artsen die voor zo’n raadsel staan gaan dan voor de makkelijkste oplossing en kiezen voor de term “subjectieve klachten.” Daarmee wordt de patiënt als het ware in de enorme restbak gegooid van mensen die lijden aan medisch onverklaarde klachten. Voor niet objectiveerbare klachten wordt de oorzaak dan maar ‘tussen de oren’ gezocht. Voor de arts is daarmee de kous af. Voor verdere hulp wordt de patiënt in het beste geval naar de psycholoog of naar de psychiater doorverwezen. Niemand die twijfelt dat psychologische factoren beslist een rol spelen bij de beleving van een ziektetoestand, maar een puur psychologische verklaring is te kort door de bocht. Een voorbeeld is het zogenaamde sicca syndroom. Een intelligent klinkende naam voor iets wat niets zegt. De patiënt blijft ondertussen zitten met zijn echte pijn, zijn echte moeheid, zijn echte gestoorde darmfunctie, zijn echte draaierigheid. Maar omdat zijn arts er geen raad mee weet en hem  niet helpt, gaat hij shoppen, zoekt steun bij zogenaamde zelfhulpgroepen en komt op een gegeven moment, vaak via het Internet, terecht bij kwakzalvers die er de meest bizarre theorieën op na houden. En niemand die hem tegen dit soort mensen in bescherming neemt. Daarom dit alles. Een van de oorzaken van deze situatie is de overspecialisering van de geneeskunde. Vooral de interne geneeskunde lijdt daaraan. Niemand die twijfelt aan de kennis en kunde van de cardiologen, gastro-enterologen, endocrinologen, pneumologen, nefrologen,  immunonologen en reumatologen. Maar hen ontbreekt vaak het algemeen beeld:  de helicopter view. Om daaraan te verhelpen pleit de academie  nu voor een herinvoering van een degelijke cursus algemene interne geneeskunde. Niet alleen moet  de opleiding  de internist  meer basale kennis bijbrengen.  Om goed te kunnen werken moet de algemeen internist ook over de nodige nomenclatuur beschikken. De vraag is gesteld. De bal ligt in het kamp van de overheid. Maar die reageert niet. Die lijdt aan het immobiliteits syndroom.  Wij willen dit onder de aandacht brengen.

Marc van Impe

18:11 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.