05 september 2011

Met de dood bedreigd

Een fatsoenlijke mens is altijd een held, en dat valt soms op, maar meestal niet, schrijft de Hongaarse auteur  Georg Konrad in Slingerbeweging.  Onfatsoenlijke mensen daarentegen vallen onmiddellijk op, zegt ondergetekende.  Die gedachte schoot me door het hoofd toen ik de recente strapatsen las van de Britse psychiater Simon Wessely op de websites van The Independent, The Times en de BBC.  Wessely,toevallig ook Hongaar van origine, is de psychiater die zich de vader mag noemen van de theorie dat  CVS/ME patiënten hun ziekte grotendeels ingebeeld hebben en dus  aan zichzelf te danken hebben. Hij is geen fatsoenlijk mens. De man in kwestie is een schoolvoorbeeld van de zielenknijper die sinds zijn anale fase overhoop ligt met zichzelf en dus maar psychiatrie is gaan studeren om een ietwat duidelijker zelfbeeld te krijgen. Meestal wordt  dat een poging voor niets en is het resultaat alleen maar erger.  Wessely is zo’n voorbeeld par excellence. De man is eigenlijk huisarts van opleiding maar… had een hekel aan patiënten. Daarom ging hij in 1987, na een vergeefse poging om zich te bekwamen in het landschapsschilderen, in de psychiatrie. Een wetenschappelijke opleiding kan men dit eigenlijk niet noemen. In tegenstelling tot de neurologen die een gedegen kennis moeten opdoen van de werking van het zenuwstelsel, lopen de leerling-psychiaters gedurende een paar jaar achter hun opleider aan en kopiëren ze zo goed mogelijk zijn gedrag. Dat gaat tot en met de overname van tics en accenten, silly walks en boutades. In Engeland, waar Wessely officieert, is dat nog erger dan in ons land. Psychiaters worden er door hun collega’s neurologen niet ernstiger genomen dan de eerste de beste filosoof van de koude grond.

Wessely verliest internationaal zijn gezag als zogenaamd CVS/ME expert, zeker nu de Amerikaanse NIH in zijn state of the art korte metten heeft gemaakt met het belang van cognitieve gedragstherapie en graded excercise in deze zaak. Om toch in het licht van de schijnwerpers te blijven lanceert hij nu het bericht dat hij met de dood bedreigd wordt. Door patiënten en hun activisten. Dat er geen spoor is van doodsbedreigingen, dat er geen enkele officiële klacht laat staan onderzoek gevoerd werd door de bevoegde autoriteiten verzwijgt hij. Nee, de arme dokter Wessely die iedereen die zijn naam vermeldt, met processen en vervolging bestookt, is bang.  Hij durft de deur niet meer uit, zegt de man die graag poseert als een stadsjonker op leeftijd. Ach, wat zal ik zeggen. In 2006 was het dezelfde Wessely die het generaal pardon dat de Britse regering afkondigde voor slachtoffers van het posttraumatisch stresssyndroom en die gedeserteerd hadden uit het leger tijdens de Eerste Wereldoorlog, veroordeelde. Dr. Wessely noemde publiek de naam van Private Harry Farr, aan van de 306 jonge soldaten, sommige niet ouder dan 17, die in de Daily Telegraph van 16 augustus 2006 opgelijst werden. Alle 306 hadden de kogel gekregen.  Dr. Wessely the Brave, die op dat ogenblik Co-Director was van de King’s Centre for Military Health Research in King’s College Hospital, London en tot  Honorary Civilian Adviser in Psychiatry to the British Army was benoemd, zelf zoon van Rudy Wessely een Hongaarse Jood die de Nazi’s ontvlucht was, bestond het om  90 jaar na datum Farr en zijn maten te beschuldigen van lafheid in het zicht van de vijand. Private Farr was een dienstplichtige van 25 Regular die twee jaar front achter de rug had en in zijn been was geschoten. Hij vocht aan de Somme tot  17 september 1916, toen hij instortte. Na een process van amper 20 minuten kreeg hij de dood door de kogel. Hij werd op 18 oktober 1916 in Carnoy gefusilleerd. Wessely schreef letterlijk in zijn  artikel “The life and death of Private Harry Farr” in de Journal of The Royal Society of Medicine (JRSM:2006:99:440-443), van 2 september 2006: “ Private Farr should not have been pardoned.” U kan de radiouitzending van de BBC naar aanleiding van deze groteske herbeluisteren op http://www.meactionuk.org.uk/Today_Transcript_020906_0750.html.

Wessely zelf heeft nooit één dag legerdienst gedaan. Maar onzegt een soldaat wel het recht om in het zicht van de vuurlijn bang te zijn. Zelf is hij bang van zijn eigen vrees. Het is deze man op wie een  huisarts, thans directeur-generaal bij het Riziv,  dr. Ri De Ridder zijn beleid inzake CVS/ME baseert. De Rode Ridder’s heldendaden beperken zich tot het boeiende leven als kabinetsrat bij toenmalig minister Frank Vandenbroucke. Terecht mag men stellen dat mensen die zo denken lijden aan een  biopsychosociale aandoening. Vroeger werden zo’n onfatsoenlijke  mensen naar een ziekenfondshotel in Zwitserland gestuurd waar ze zich voor de rest van hun dagen hoogstens schuldig konden maken aan kleine misdrijven zoals het plukken van Edelweiss. En daar werden ze door het personeel beleefd aangesproken als “dokter”. Daar bestaat een woord voor mensen die aan wanen lijden: waanzinnigen.

Marc van Impe

 

 

15:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

Dit artikel geeft mij een echt goed gevoel. De zielenknijper wordt in zijn hemd gezet!
Wat een zielige figuur...
Ik hoop dat onze omhooggevallen cabinetard en zijn kompaan emeritus vhd ook eens in hun blootje worden gezet.
Of moeten wij hun kluis ook eens laten openen door de bende van 'Salamander'
Doe zo voort Marc!

Gepost door: MEES GILBERT | 22 januari 2013

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.