31 augustus 2011

Geluk

 Bij het opruimen van mijn archief valt mijn oog op een bericht van vorige zomer waaruit moet blijken dat geluk relatief is.  60-plussers zijn gelukkiger dan mensen met een andere leeftijd. Dat blijkt uit de enquête die de Christelijke Mutualiteit (CM) afgelopen zomer afnam bij tweeduizend Vlamingen. Ook huisvrouwen en -mannen zetten een hoge geluksscore neer.   Op basis van een wetenschappelijk onderbouwd meetinstrument werd het individuele geluksgemiddelde berekend. Dat levert een score op een schaal van 1 (minst gelukkig) tot 7 (meest gelukkig) op.  Mensen van 60 tot 69 en 70-plussers zetten een score van respectievelijk 5 en 5,7 neer. Ter vergelijking: voor 30- tot 39-jarigen is dat 4,7; voor 40- tot 49-jarigen 4,6.  Huisvrouwen en -mannen (5,3) zijn over het algemeen nog iets gelukkiger dan gepensioneerden (5,1).    Een mogelijke verklaring voor de hoge scores is volgens de CM dat bijna alle huisvrouwen en -mannen samenwonend en/of gehuwd zijn en genieten van de sociaal-economische status van hun partner. Gepensioneerden zien bij pensionering dan weer de tijdsdruk wegvallen en krijgen een grotere vrijheid ter beschikking.  De CM-enquête gaf geen verschil in geluk tussen mannen en vrouwen, en ook het opleidingsniveau bleek niet bepalend voor geluk.  Evenmin werd er aandacht besteed aan chronisch zieke patiënten die door hun adviserend geneesheer in het beste geval met een kluitje in het riet worden gestuurd als ze al niet geschoffeerd worden.

Over de wetenschappelijke waarde van dit onderzoek spreken we ons dus niet uit. De CM promoot hiermee zijn zogenaamde gelukscoaches. Even naar de CM gebeld:  hoeveel van die coaches zijn bezig met het geluk aan te kweken. Daar kon men ons ongelukkig genoeg niet op antwoorden. Gelukkig hebben de leden en de overheid het geld voor die coaches wel al betaald. Toch iemand die gelukkig is.

Marc van Impe

11:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

29 augustus 2011

Fruits de mer *

Ik word gebeld door een dame die me feliciteert met mijn verjaardag. Maar ik ben helemaal niet jarig, zeg ik. Nou, zegt ze, uit mijn fiche hier blijkt dat u binnenkort de kaap van zestig bereikt. Ik word even stil.
Ben ik  echt een jaar jonger dan ik gedacht heb? Of komt het omdat iemand op een steekkaart kan zien of en hoe ik ben. En dan nog verkeerd ook.
Het is vanwege een zeer groot ziekenfonds blijkt het, dat aan ledenwerving doet. Het gaat over zorgplicht en nabestaanden en hoeveel zo’n  uitvaart wel kost. Of ik daar wel eens bij stil gestaan heb? Ze klinkt eerlijk bezorgd. Voor een paar tientjes euro per maand ben ik en met mij mijn nabestaanden van die zorg af. Ik kan zelfs kiezen uit drie pakketten. Het lijkt me een frituur wel.
Ik heb de neiging om te zeggen, doe mij maar een middelgroot zonder zout. Of nee, precies wel met zout, want dan duurt het nog even. Maar recalcitrant als ik ben zeg ik haar dat ik geen zorgen heb wat de laatste exit betreft. Ik ga namelijk euthanasie plegen, door van de rotsen op Cap Griz Nez in het Kanaal te springen. Bij eb, zodat mijn dode lijf lekker ver in zee gezogen wordt en ergens ter hoogte van Den Helder pas weer boven komt drijven, half opgegeten door de kabeljauw en maatjesharing. Ik word dus fruit de mer.
Het is even stil aan de andere kant van de lijn.
Ik heb dat keurig vastgelegd, zeg ik, bij mijn notaris. De familie is op de hoogte. Mijn huisarts assisteert me met spierverslappers, bewustzijnsverruimers en een flinke spuit pijnstiller in mijn kont. Maar eerst gaan we oesters eten, en nog meer fruit de mers. Als seizoen heb ik oktober gekozen. Lekker mistig. Dus we hebben nog wel even de tijd voor we de cirkel rond maken. Kunt u dat op mijn steekkaart vermelden?
Goed, bitst ze dan, dan kunnen we nu het gesprek beter beëindigen.
Tuut, tuut, tuut, klinkt het.
Ik voel dat er aan de andere klant van de lijn een kruisteken geslagen wordt.
En ik wou nog zeggen dat ik bij dat andere ziekenfonds ben aangesloten. Een mooi gesprek uit de weg gegaan. Dat is niet christelijk. Wat u?

Marc van Impe

 

* werd eerder al geplaatst op MediPlanet, een vakwebsite voor artsen

 

11:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

26 augustus 2011

Hubris

De Grieken noemden het hubris. De hoogmoed die zo gemaximaliseerd wordt dat de drager ervan zich onaantastbaar waant. Alcibiades ging de  geschiedenis in als het schoolvoorbeeld van de geniale, gefortuneerde en briljante jongeman die, zonder de rem van een geweten, de leer der sofisten in praktijk bracht en alles en allen ondergeschikt maakte aan de bevrediging van zijn eigen tomeloze eerzucht en machtsdrift. Hij was veldheer, vlootleider, wagenrenner, vriend van Socrates, echtbreker en nachtacrobaat. Alcibiades verried zijn vrienden, slijmde met zijn vijanden, keerde hen de rug toe en had vooral medelijden met zichzelf. In die antieke tijden keken de goden niet op een gram en logisch dus dat hij door moord aan zijn einde kwam.

Daar moest ik aan denken toen het aangetekende schrijven van het Riziv binnenviel waarin aangekondigd werd dat op 27 september de zaak van de geleerde vrouw en haar collega zal behandeld worden in een zitting van de kamer van beroep. Blijkt dat één van de zetelende rechters niemand minder is dan de zeer geleerde en uitmuntende  zielenknijper Joël Boydens, de Alcibiades van de Aeropolis aan de Haachtste steenweg in Schaarbeek alwaar het grootste ziekenfonds van het land dagelijks zijn verliezen telt die het dankzij zijn participatie in de grootbank Dexia.

Met dr. Boydens is het allemaal begonnen. Ik zie hem nog zitten in het clair obscur van een bezemkast waar wij ontvangen werden om te overleggen over het CVS/ME beleid. Het fijne hoofd gesierd met een fijn gouden brilmontuur, met de glimlach van een Duitse kippenkweker, lichtjes gebogen naar links sprak hij ons toe. Er volgde een logorhée, een balkenbrij van nietszeggende woorden, newspeek en slogans met veel aandacht voor patiëntenbelangen, omringen met zorg, primaire belangen, ondersteuning tot het de geleerde vrouw teveel werd en ze opstond en de deur van het bezemhok achter haar dichtgooide. Tenslotte is  geen lid van de club van simpele lieden die hun eer en zaligheid verkopen voor een kop vakbondskoffie en Lotuskoekje.

“Als u niet naar ons wil luisteren, dan weet u nog niet wat wij u kunnen en zullen aandoen,” fezelde hij. Ik dronk mijn koffie op en wenste hem allerhartelijkst  een lastige kanker achter het hart toe en hoopte dat de dokters echt lang zouden moeten zoeken en nam vervolgens beleefd afscheid.  

De volgende dagen verscheen een hele correspondentie in mijn mailbox. Gericht aan Marc Justaert, Luc Cools, Peter Donceel en de andere leden van het christelijke sanhedrin, in CC aan Marc van Impe.

“Wat is de te volgen strategie ten aanzien van Van Impe,” schreef de Alcibiades vanop de Aeropolis.

Die strategie ligt nu op tafel. Boydens wordt dus nu niet alleen betrokken partij, maar ook nog eens aanklager en rechter. Ik heb daar zo mijn idee over. Ik denk dat ik de hulp van de gezusters Alecto, Tisiphone en Megaira ga inroepen. Ze zijn Griekse wraakgodinnen of Erinyen. Zij achtervolgen en kwellen degenen die iets misdaan hebben. De Erinyen wonen in de benedenstad en komen graag naar de bovenstad als er een misdadiger met hun wraak gestraft moet worden. En ook bij hubris doen ze hun huiswerk. We beginnen dus met hem te wraken.

Marc van Impe

17:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)