17 juli 2011

Alles heeft zijn tijd

 

 

 

 

ik-ben-op-vakantie.jpg

 

 

 

13:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 juli 2011

Dokters daarentegen

“U bent het toch wel met me eens dat het door al die vaccinaties is dat we zoveel  CVS,  ADHD en Autisme zien,” zegt hij. We staan op een van de vele nieuwjaarsrecepties die het normale leven van de voorbije weken onmogelijk maken. Hij is een jonge, dynamische huisarts, gepokt en gemazeld in de correcte lokale politiek, enthousiast publicist van Evidence Based artikels in de Belgische vakliteratuur met een lichte hang naar alterneutisme en vrouwelijk schoon. Zijn patiëntenpopulatie is navenant, weet ik: goed opgeleide middenklasse met een lichte oververtegenwoordiging van vrouwelijk sociaal en pedagogisch bedrijvig jong ouderschap dat zich het liefst in lichte SUV’s verplaatst in H&M designer outfit. Soit, u ziet het beeld. Zijn echtgenote is een ravissante assistente bij een tandarts bij een stralende vakkundige glimlach op stelten.

Ik ontwijk de provocatie niet en zeg hem dat het nu wel duidelijk is dat het oorspronkelijke artikel van de hand van de Brit Andrew Wakefield dat de zogenaamde vaccin-autisme link aan het licht bracht, totaal fout was. “Sta me toe daar aan te twijfelen,” glimlacht hij met een charme van een verkoper van herverpakte beleggingsproducten. “Dokter Wakefield heb ik nog horen spreken en hij was heel overtuigend.” “Hij kon ook overtuigend liegen,” repliceer ik, “daarom werd hij op 28 januari vorig jaar veroordeeld door de Britse Hoge Medische Raad voor maar liefst drie dozijn klachten,  waarop op 20 mei van dat jaar hij geschrapt werd uit het artsenregister. Andrew Wakefield is met andere woorden een fraudeur.” “Altijd die zware woorden,” zegt hij, “waarschijnlijk heeft de brave man zich vergist.” “De man liet zich betalen door een advocaat en schreef wetens en willens leugens in The Lancet,” zeg ik. “Ach,” zegt hij, “wij dokters worden altijd geviseerd. Was het een gewone journalist geweest dan had er geen haan naar gekraaid. Jullie schrijven toch altijd maar wat raak. Altijd een mening klaar, niet?”

Ik kijk of ik mijn geleerde vrouw ergens zie. Ik heb frisse lucht nodig. Als ik me omdraai hoor ik hem nog zeggen:  “Wat de onderhandelingen betreft, ik denk dat zowel De Wever als Di Rupo worstelen met een jeugdtrauma. Kom zeg, geen van beiden had een normale jeugd. Kan daar iets goed uit voortkomen? Da’s zoals Bil Clinton. Ik las laatst een artikel in Psychiatry…”

“Je bent zo stil,” zegt ze in het naar huis rijden.  “Ik geloof echt dat de meeste mensen proberen eerlijk te zijn,” zeg ik, “hoewel dat maar zelden helemaal lukt. Liegen is een dagelijkse zonde. Maar in de politiek en de journalistiek komt het minder voor dan in het dagelijks leven, niet omdat we eerlijker zijn maar omdat we vaker de kans lopen betrapt te worden. *Dokters daarentegen…”

“Al goed,” zegt ze, “je bent weer op dreef. Wat een diepzinnige gedachten na een glas cava.”

*Marcel van Dam, socioloog

 

Marc van Impe

12:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

10 juli 2011

Sushi

Ik doe niet aan kleine liefdes. Maar soms wordt grote weidse liefde smal. Een huis is als een oud lief. We gaan verhuizen. En dat betekent dat het oude huis gestaged moet worden, zoals dat tegenwoordig heet. Je verkoopt dus niet zomaar je geliefde pand, nee, voor je vertrekt moet je alles in scène zetten. Kadertjes van de muur en alle naakten in de kast, geen controversiële schedel onder een stolp. Alles akelig opgeruimd, alsof je net besloten hebt te overlijden en je je geliefden niet wil opzadelen met een grote opruimbeurt.

Waarom hebben we zoveel shit, roep ik , en bedoel eigenlijk, waarom heb jij zoveel troep? Natuurlijk zijn spullen allemaal waardevol en mag niets weg. Maar die oude Revu Médical de Liège? En al die Lancets met achterhaalde theorieën over maagzweren van meer dan 20 jaar geleden, die Neurology’s met fantastische thesissen rond Parkinson en Alzheimer, die Psychiatry today die nog niet wist wat ADHD was en voor alles een hysterische uitleg had en als dat niet pakte een analyse of twee, de BMJ waarvan we nu weten dat de toenmalige hoofdredacteur zich systematisch liet betalen door de sigarettenindustrie en er dus geen duidelijk verband was tussen tabak en roken. Allemaal evidence based nonsens. Het Belgisch Geneeskundig Tijdschrift? Lachen! En natuurlijk sla je aan het lezen. De kartonnen dozen blijven half gevuld als we besluiten er een flesje wijn bij open te trekken. Nee, dit mag echt niet weg, zegt de geleerde vrouw. Ze wijst naar mijn stapel 68-er sociologie die stijf staat van de politieke correctheid en de houdbaarheidsdatum al lang overschreden heeft. We lezen elkaar voor. Gezeten op het parket in de lentezon die door de ramen schijnt. De kater ligt wijdbeens in een warme straal van atomaire stofdeeltjes. Tegen de avond ben ik aan recenter werk gekomen. Ook al hopeloos gedateerd en van de hand van onaardige emeriti die nu meer door hun prostaat dan door hun wetenschap in beslag genomen worden. Mijn vrouw zegt: je moet aardig zijn tegen die onaardige mensen want die hebben aardigheid het hardste nodig.

Alle troep gaat de deur uit. Wetenschap is vernieuwen. Verhuizen is verjongen. Maar die twee rijen Freud en Jung houden we om onze kleinkinderen uit voor te lezen, ’s avonds voor het slapen gaan. Zoals we onze zoon voorlazen over de rol van enzymen en hoe je die namen kon herkennen. Je moet lief zijn voor je kinderen en kleinkinderen want zij zullen beslissen naar wel verzorgingstehuis je eventueel gaat. Freud en Jung mogen dus blijven. Zij zijn de surimi van de medische wetenschap. Het smaakt er naar. Maar het is wel nep. We gaan sushi eten.

Marc van Impe

10:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)