10 juli 2011

Sushi

Ik doe niet aan kleine liefdes. Maar soms wordt grote weidse liefde smal. Een huis is als een oud lief. We gaan verhuizen. En dat betekent dat het oude huis gestaged moet worden, zoals dat tegenwoordig heet. Je verkoopt dus niet zomaar je geliefde pand, nee, voor je vertrekt moet je alles in scène zetten. Kadertjes van de muur en alle naakten in de kast, geen controversiële schedel onder een stolp. Alles akelig opgeruimd, alsof je net besloten hebt te overlijden en je je geliefden niet wil opzadelen met een grote opruimbeurt.

Waarom hebben we zoveel shit, roep ik , en bedoel eigenlijk, waarom heb jij zoveel troep? Natuurlijk zijn spullen allemaal waardevol en mag niets weg. Maar die oude Revu Médical de Liège? En al die Lancets met achterhaalde theorieën over maagzweren van meer dan 20 jaar geleden, die Neurology’s met fantastische thesissen rond Parkinson en Alzheimer, die Psychiatry today die nog niet wist wat ADHD was en voor alles een hysterische uitleg had en als dat niet pakte een analyse of twee, de BMJ waarvan we nu weten dat de toenmalige hoofdredacteur zich systematisch liet betalen door de sigarettenindustrie en er dus geen duidelijk verband was tussen tabak en roken. Allemaal evidence based nonsens. Het Belgisch Geneeskundig Tijdschrift? Lachen! En natuurlijk sla je aan het lezen. De kartonnen dozen blijven half gevuld als we besluiten er een flesje wijn bij open te trekken. Nee, dit mag echt niet weg, zegt de geleerde vrouw. Ze wijst naar mijn stapel 68-er sociologie die stijf staat van de politieke correctheid en de houdbaarheidsdatum al lang overschreden heeft. We lezen elkaar voor. Gezeten op het parket in de lentezon die door de ramen schijnt. De kater ligt wijdbeens in een warme straal van atomaire stofdeeltjes. Tegen de avond ben ik aan recenter werk gekomen. Ook al hopeloos gedateerd en van de hand van onaardige emeriti die nu meer door hun prostaat dan door hun wetenschap in beslag genomen worden. Mijn vrouw zegt: je moet aardig zijn tegen die onaardige mensen want die hebben aardigheid het hardste nodig.

Alle troep gaat de deur uit. Wetenschap is vernieuwen. Verhuizen is verjongen. Maar die twee rijen Freud en Jung houden we om onze kleinkinderen uit voor te lezen, ’s avonds voor het slapen gaan. Zoals we onze zoon voorlazen over de rol van enzymen en hoe je die namen kon herkennen. Je moet lief zijn voor je kinderen en kleinkinderen want zij zullen beslissen naar wel verzorgingstehuis je eventueel gaat. Freud en Jung mogen dus blijven. Zij zijn de surimi van de medische wetenschap. Het smaakt er naar. Maar het is wel nep. We gaan sushi eten.

Marc van Impe

10:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

Nog een onschatbaar geluk dat U bij deze moeilijke doch grote (en waarschijnlijk grootse) opruim een zo lieftallige, begrijpende en geleerde echtgenote heeft !

Gepost door: Kate | 11 juli 2011

Reageren op dit commentaar

Freud heeft inderdaad prachtige sprookjes geschreven, ideaal om voor te lezen aan de kleinkindjes ;-)
Enkele toppers uit de reeks: kleine Hans en de paardjes, Emma'tje met de wiekjes in haar neus,de wolvenman en de zeven geitjes, de rattenman van Hamelen, de droomanalyse van de schone slaapster, princes Anna O wacht op de prins op het witte paard,...

Gepost door: hilde | 11 juli 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.