24 april 2011

Volumeknop

Wetenschap is nu eenmaal een moeizame tak van sport, en soms gaat de weg voorwaarts via zijpaadjes en doodlopende stegen.  Het is zoals speleologie, eigenlijk. Soms loop je onherroepelijk vast en moet je gewoon terug naar af. Daar is meer moed voor nodig dan je denkt.

Dat brengt me bij een vraag die me regelmatig gesteld wordt.  Of ik wat tegen psychiaters heb? Hoe vaak heb ik die vraag al gesteld gekregen. Ik hoorde ooit een bekende Leuvense zielenknijper vertellen dat ik, die met de geleerde vrouw getrouwd ben, lijd aan Selbsthass. De man die me toen nog niet van gezicht kende schrok zich rot, toen ik hem voor die analyse van de kouwe grond bedankte, niet na een uurtje in de slag geweest te zijn over het geval Van Impe. Tot zover de anekdote.

Wat ik de psy’s niet verwijt is dat ze mensen willen helpen. Maar wel dat ze die hulp tot elke prijs willen opdringen. Er is een wet die aanzetten tot ontucht, drankmisbruik of geweld verbiedt. Er moest één bestaan die het opdringen van psychotherapie verbiedt. En wat ik hen nog meer kwalijk neem is dat ze koste wat kost, een verklaring proberen te vinden voor wat ze met hun ideologische kijk op de geneeskunde, niet begrijpen. En dat ze zelden of nooit hun ongelijk willen toegeven. Ze blijven liever vastzitten in de grot van hun eigen gelijk.

Gezondheid is een samenspel van lichaam, omgeving en ingesteldheid.  Ik wil de literaire begrippen geest en ziel bewust niet gebruiken. De vraag die ik me stel is hoe je een ziekte kan begrijpen als je niet weet waar het controlemechanisme zit. Het is zoals muziek van een CD spelen zonder te weten waar de volumeknop zit. Stel je voor dat je naar een uitvoering van de Brockes Passion van Georg Friedrich Händel zit te luisteren. In de loop van het concert slaat de volumeknop op hol. Eerst vallen de snaren uit. Vervolgens gaan de bassen zo hard dat ze alles overstemmen. Waarop de rieten er enkele decibels meer uitpersen. Ik wed dat je wegloopt van deze kakafonie. Op dezelfde wijze zorgt een ziekte ervoor dat een biochemisch proces op hol slaat. Verantwoordelijk voor dat alles zijn een specifiek soort moleculen , de microRNA’s.  Het microRNA is de volumeknop die maakt dat processen harmonieus verlopen. MicroRNA is nog niet zo lang geleden ontdekt en je kan het de oude geleerde heren die nog pap van Freud en Marx gekregen hebben en er niet zo goed weg mee weten, niet verwijten. Maar volgens professor Luke O’Neill, professor biochemie aan het Dublinse Trinity College, die ik vorige week aan de bar tegen kwam, spelen ze een bepalende rol in ons immuunsysteem en dus bij elke ziekte. MicroRNA’s zijn korte stukjes RNA die door genen gecodeerd worden. Ze remmen of starten de activiteiten van specifieke proteïnen en zijn dus de volumeknop van ons lichaam. O’Neill is zo’n vier jaar exclusief met microRNA bezig, dat oorspronkelijk bij wormen werd vastgesteld. Hij stelde vast dat microRNA onder andere inflammatie onder controle houdt. Hij vergelijkt het microRNA met een volumeknop. Zo maar, aan de bar bij een pint Guinness. “Na een infectie is het dus bijzonder belangrijk dat het microRNA het lawaai van lichaam weer tot een normaal volume kan brengen.” Deze zomer begint O’Neill met het onderzoek naar het getouwtrek tussen microRNA 155 en versie 21. Daar krijgt hij geld voor van de European Research Foundation. “Natuurlijk zijn we er nog niet, dit is basaal onderzoek. Maar we zijn er van overtuigd dat we op het goede pad zijn. Ziekten kunnen luid of zachtjes spelen, maar geluid maken ze. Een kwestie dus om de volumeknop te vinden. Die hebben we alvast.” En wat vindt hij van de psychotherapie voor inflammatoire aandoeningen? “Ik doe aan wetenschap,” luidt het antwoord.

Kijk, daar drink ik nog een Guinness op.

Marc van Impe

11:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

wat zou professor Luke O’Neill vinden van psychotherapie voor een beenbreuk?

In een heel recent artikel schrijft de door het RIZIV bijna-in-de-hemel-geprezen Professor Doctor Eminentie... sorry... (verschrijving, om het bij Freud te houden...) Emeritus Boudewijn Van Houdenhove, ik citeer : "In de brede zin hebben alle klachten naast een lichamelijke component ook een psychisch aspect. Neem een beenbreuk. Dat is duidelijk lichamelijk, maar voor een sportman kan ze de oorzaak worden van een depressie en dat is psychisch."

Volumeknoppen zijn duidelijk niet besteed aan Boudewijn
daar drink ik nog een wijntje op...

Gepost door: Hilde Vdh | 25 april 2011

Reageren op dit commentaar

Ik had een Guinessje met je meegedronken, moest het niet zijn dat mijn microRNA mijn volumeknop 10 jaar geleden helemaal in de war heeft gestuurd waardoor ik nog maar zeer zelden aan een bar te vinden ben ... :-/

Gepost door: Els | 26 april 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.