26 februari 2017

Sterven is niet vechten


Ik bezocht mijn moeder in het zorgtehuis. Ze zat er voor kortverblijf na een val. Opgewekt vertelt mijn moeder wie komt en gaat. Gaan staat hier vaak voor een definitief afscheid van deze wereld. In de cafetaria spreek ik een oude schoolmaat wiens moeder een etage lager zat. Bij de terminale gevallen. Palliatief heet dat. Hij komt de laatste documenten regelen. Hij vertelt over hoe moeilijk hij het heeft.


"Tijdens de eerste paar dagen dat mijn moeder verbleef in hospice, zat ik stil naast haar bed te kijken hoe ze daar lag, hoe die platte borst op en neer ging, ik luisterde naar haar kreunen, ik telde en hertelde haar doses medicijn, en streepte de dagen af dat ze lag te versterven zonder voedsel en water. Ik vroeg de verpleegster hoe lang dit proces van afscheid nemen zonder elkaar uit te zwaaien zou duren. We waren vijf dagen ver. Hoe kan een moeder zo sterven? Ze opende haar ogen niet, ze reageerde niet, ze was een ademende automaat die niets menselijks meer had. Ik stelde me voor hoe ik zelf zou zijn na vijf dagen zonder eten noch drinken."


De verpleegster antwoordde: "Dat varieert. Maar het kan een tijdje duren omdat je moeder aan het vechten is."


Mijn moeder heeft nooit gevochten. Ze ging met leven om als een Japanse jiujitsu, ze gebruikte de kracht van een ander om haar zin te krijgen. Die van mijn vader in het bijzonder.

Op dag zes ik vroeg, "Hoeveel langer kan dit doorgaan?"


De verpleegster stuurde me naar het hoofd van de afdeling palliatieve zorg. Een sterke vrouw achter dubbele brilglazen. Zij antwoordde: "Na zevenentachtig jaar geeft iemand niet zo maar op. Je moeder is een sterke dame. Ze vecht."


Wie bevocht ze? Mij? Het verleden? Haar eigen leven? Een geheim? De dood?


Vechten past niet in dit woordenboek. Het woord veronderstelt een actie. Vechten is doelgericht. Soldaten vechten. Hooligans vechten. Een moeder die sterft vecht niet. Ze is moe, ze denkt niet na over een volgende klap die ze zal uitdelen. Ze heeft geen strategie. En ik voelde me schuldig, extra schuldig omdat ik de toestemming gegeven had om haar water en brood te ontzeggen zodat ze zou sterven.

Ze vocht dus tegen mij! Het was een marteling. En het wàs een marteling voor mij! Ik zei haar te stoppen met vechten. Ik sloot de deur van haar kamer en hield hele gesprekken met haar over wie ze daar boven zou zien: haar man, mijn vader, mijn broer, haar schoonzus. Ik googelde op mijn smartphone "Does it  hurt to starve to death?"Ze zeggen dat verstervenden na een poosje niets meer voelen, dat het lichaam endorfinen aanmaakt.


In een artikel gepubliceerd in de Journal of the American Medical Association, las ik dat voeding en hydratatie niet synoniem is met eten. Eten is veel meer dan de inname van voedsel en water. Eten is een sociale daad. Eten is gelukkig je ochtendtoast boteren, een pak frieten delen om halftwaalf 's nachts, samen aan tafel zitten. Dingen die mijn moeder al lang vergeten was, voor ze in palliatieve zorg ging. Mijn moeder at al lang niet meer. Hetzelfde artikel verzekerde me dat goede verzorging en endogene opioïden tijdens die opgelegde hongersnood pijn en ongemak zou blokkeren. Dus, moeder kwam niets te kort. Ze lag daar, stoned van haar eigen opium, comfortabel en beschermd tegen doorligwonden.


In een ander artikel las ik dat hospicepatiënten soms zeventien dagen of meer zonder voedsel of water kunnen. Zeventien dagen. Zeventien dagen vechten en ik bad dat het mij niet zou gebeuren. Ik las in The New Scientist een artikel met de titel"What Happens to My Body Right After I Die." En daar leerde ik dat op het moment van het echte sterven alle spieren in het lichaam ontspannen. Dat was het sleutelwoord: ontspannen. Waarom gebruikte niemand dat woord? Waarom het lemma ‘vechten'? ‘Ontspannen'. Dat woord voelde geruststellend, medelevend, aanvaardbaar. De achtste dag zei ik haar "Ik hou van jou". Ik zag hoe ze ontspande. Dag negen gaf ze haar laatste adem."


Twee dagen later krijg ik een mail van mijn zus: mijn moeder heeft haar wilsbeschikking opgesteld. We kunnen de toekomst ontspannen tegemoet zien. Over een paar maanden, als het zomer wordt, is ze weer jarig.


Marc van Impe

Bron : MediQuality

14:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 februari 2017

Australië realiseert doorbraak inzake CVS



Wetenschappers onder leiding van Professor Don Staines van de Griffith University van Queensland hebben het Chronisch Vermoeidheid Syndroom (CVS), ook bekend als myalgische encefalomyelitis (ME), gekoppeld aan een disfunctioneel immuunsysteem en bewijzen daarmee eens te meer dat CVS een lichamelijke in plaats psychische aandoening is.


De onderzoekers van het Griffith University's National centrum voor Neuroimmunologie en Nieuwe ziekten (NCNED) doen hun relaas in de Huffington Post Australië. De doorbraak kwam er door de ontdekking van afwijkingen in de immuuncelreceptoren.


Staines: "Het gaat om een defect in de receptoren, door een verandering in de gentranscriptie van deze receptoren, met als gevolg dat ze niet langer functioneren zoals dat zou moeten. Door dat defect zijn de receptoren niet meer in staat om de overdracht van calcium van buiten naar binnen de cel te realiseren."


Volgens Staines veroorzaakt dit abnormale calciumverkeer in de immuunsysteem cellen CVS-gerelateerde pijn en afwijkingen in de drie belangrijkste gebieden van het lichaam : de hersenen en het ruggenmerg, de alvleesklier en de maag. Staines vermoedt dat minstens 1 tot 2% van de bevolking aan CVS lijdt. Waarom gentranscriptie verandert, blijft vooralsnog een vraag.


Minister Leeanne Enoch van Queensland die bevoegd is voor wetenschapsbeleid zei gisteren dat de bevindingen een belangrijke doorbraak zijn: "Deze ontdekking is geweldig nieuws voor alle mensen die leven met CVS en de daarmee verband houdende ziekten, en het bevestigt wat mensen met deze aandoeningen al lang weten, met name dat CVS een 'echte' ziekte is en niet een psychologische kwestie."


Australië gaat nu 1.6 miljoen dollar investeren in de ontwikkeling van tests en medicatie voor de behandeling van de aandoening. De Stafford Fox Medical Research Foundation legt 4 miljoen dollar bij. De kostprijs van de totale diagnose en behandeling zou Australië om en bij de 700 miljoen per jaar kosten.


In eigen land houdt men vast aan de stelling dat CVS psychosomatisch van oorsprong is en best behandeld wordt met kinesitherapie en cognitieve gedragstherapie.


Meer info:

http://www.huffingtonpost.com.au/2017/02/21/queensland-sc...


http://www.sciencealert.com/one-of-the-biggest-myths-abou...

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:42 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 februari 2017

De neveneffecten van propofol

Ik lig op de tafel en kijk naar het plafond. Naast mij humt de anesthesist terwijl hij de propofol afmeet. In de verte voert een maan een gesprek aan de telefoon over kinderen afhalen, vakantieregelingen en wie er aan de beurt is. Een tweede man zoekt de juiste tune op de P.A. Ik lig onder een groen laken en denk aan mijn eigen bescheidenheid.


Alles voelt niets. Op mijn rug gelegen denk ik hoe ik zonder gps door het leven fiets, zonder dat iemand de route laat staan, de afstand berekent maar wel met een duidelijk begin en een tot nu toe onverwacht einde. Nergens spijt van denk ik, soms wel droevig, af en toe opgewekt. Ergens rammelt er iemand in een bak gevuld met stukken bestek. Nu ik mijn bril in een spuugbakje gelaten heb zie ik niets scherp meer. Zelfs de tijd op de klok is verdwenen.


Hoe eenzaam kan een mens zijn? In de verte klinken de Kinks met Sunday Afternoon. Dan schiet de gedachte aan een zomernamiddag me te binnen. We staan op een sintelbaantje bij een spoorwegenplacement. Over enkele seconden gaat het gebeuren. Onze eerste kus. Ze draagt een gele kabelpull die iets te kort is zoals dat hoort in de zestiger jaren. Mijn brilglazen slaan aan. Alles is mist. In de verte rijdt een trein naar zijn stelplaats. Haar adem ruikt naar pepermunt. In mijn ene hand hou ik een boek, quotering IV, van de bibliotheek, met de andere omvat ik haar leest zoals dat toen nog heette.


Ze wil wel, zegt ze en ik zie haar twee grote snijtanden en hoe er bovenaan links een stukje ontbreekt. Dan opent ze haar mond. Daar gaan we. De lamp wordt aangeknipt. De anesthesist grijnst achter zijn masker. We zijn er klaar voor, zegt de chirurg. Ik stamel mijn geboortedatum. Ik vergis mij, verwissel dag en maand. Nu ben ik op een lunchafspraak en zie dat mijn afspraak niet kom opdagen. Wat duurt dit eindeloos lang. Ik kies een mergpijpje met toast op het menu.


Dan sterf ik de kleine dood en doe een Michael Jackson.


Ik ben in de hemel nu. Nog.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende