De Imperatief

Simplexiteitsspecialiste dr. Herlinde Wynants stopt van de ene dag op de andere dag haar consultaties. De voormalige medewerkster van dr. Moorkens (UZA) kapt met CVS en fibromyalgiepatiënten. Wynants en Moorkens zullen de medische geschiedenis ingaan als twee vorsers die ontdekten dat het libido bij vrouwen die aan CVS leden, er op achteruit ging, wat ze bijna tien jaar geleden bekend maakten op het ME-congres in Madison (VS). De wetenschap worstelt nog met de vraag hoe dat zou komen. ‎"Het is me al een tijdje duidelijk dat een raadplegingsformule niet de beste wijze is om patiënten met CVS en fibromyalgie te doen herstellen. Voor sommigen is deze vorm van zorg op zich een ziekteonderhoudende factor," mailde Dr. Wynants zonet aan haar patiënten. "Om deze reden ben ik van mening dat enkel gefundeerde veranderingen in het zorgsysteem zelf, het onderwijs en sociale structuren kunnen zorgen voor een herstel van gezondheid bij patienten met CVS en fibromyalgie." "Wat hersteld moet worden bij CVS en fibromyalgie zijn de parasympatische oprichtingsreflexen. Dit is voor een deel gebaseerd op een goede stemontwikkeling. Om dit op een minder amateuristische wijze als arts te kunnen aanreiken, is interdisciplinaire research nodig." "Met deze inzichten is vanaf nu patiëntenzorg in mijn huidige praktijk niet meer ethisch verantwoord.”

Dr. Wynants is een lieve dame, een beetje van een andere wereld en niet geconventioneerd. Haar therapie was gebaseerd op hoger wiskunde, zo vertrouwde ze me eens toe. Ik begreep het toen niet goed, mijn denkraam is daarvoor te klein. Tenzij dat zou betekenen dat wie niet geconventioneerd is een honorarium kan vragen ad libidem. Dat is pas hogere wiskunde.

Marc van Impe

Over het roken zijn we het eens. Behalve onze apotheker die het bij cigarillo’s houdt zijn we allemaal gestopt. Anti-rookbeleid is onderdeel geworden van gezondheidsrichtlijnen. Niet-roken is de maatschappelijk geaccepteerde norm. Maar hoe zit dit bij alcohol? Op de recepties vinden de dienbladen met rode en witte wijn gretig aftrek. Kom ik mijn geleerde vrouw ophalen bij haar LOK dan kom ik niet zonder een glaasje weg. Bijna de helft van de geneeskundestudenten drinkt meer alcohol dan gezond is, ook tijdens de opleiding. Ook in journalistenkringen wordt alcohol geassocieerd met gezellig.  Drinken is diep verankerd in onze maatschappij, net als roken vroeger. Maar veel alcohol drinken heeft enorme gezondheidsrisico’s. Toch blijft patiënten confronteren met hun eigen alcoholgebruik een lastige kwestie. Artsen vinden het lastig om het alcoholgebruik van de patiënt aan de orde te stellen. Waarom?  Gebrek aan de tijd kan toch het probleem niet zijn. Een snelle screening duurt 60 seconden. Is het omdat u zelf van een glaasje houdt? Of is het wellicht het geruststellende idee dat matig alcoholgebruik beschermt tegen hart en vaatziekten? En dat, terwijl medicijnen voorgeschreven worden die niet ongevaarlijk zijn in combinatie met alcoholgebruik. Of, dat er sprake is van gezondheidsproblemen die te maken kunnen hebben met alcoholgebruik (bijvoorbeeld valincidenten, depressies, vergeetachtigheid).  Ik vind dat het tijd wordt dat de dokter standaard vraagt naar het alcoholgebruik van zijn patiënt en dit ontmoedigt vanwege de gezondheidsrisico’s. Uit onderzoek blijkt dat de patiënt er geen problemen mee heeft. Vindt u het belerend of paternalistisch? Is het omdat u zelf van een glaasje houdt? Alcoholbeleid hoort onderdeel te zijn van gezondheidsrichtlijnen. Zodat net als bij roken, overmatig alcoholgebruik wordt verbannen! Maar wat is overmatig?

 Marc van Impe

Amper een Belg op de vijf vertrouwt de federale overheid, om juist te zijn: het gaat om slechts  19 procent. Zeg niet dat wij het gezegd hebben! Op 7 mei maakte Erik Saelens, strategisch directeur van Brandhome, op het congres ‘Overheid: merk, imago en identiteit’ de resultaten bekend van de grote publieksenquête van Kortom, de vereniging van 750 voorlichters en  communicatieambtenaren. Saelens legt de oorzaak vooral bij de politici.  Een minister van Pensioenen die stomdronken op de tribune van de Kamer verschijnt. Een premier die zijn amoureuze twitters het net op stuurt.  Een andere premier die zich presidentiële allures aanmeet en niet zonder escorte buitenkomt. Een gewezen premier die een miljoenen bonus opstrijkt maar de sociale onderkant van de maatschappij pretendeert te vertegenwoordigen. Een politicus die zijn handen niet kan thuishouden.  Een politica die in de rijkste gemeente van het Waalse land woont en maar zich om electorale redenen laat inschrijven in een van de armste Brusselse deelgemeenten. Geef toe dat de politici voor hun reputatie zorgen. De Belg gaat moedig door het dal van de crisis en levert in, betaalt meer belastingen dan ooit maar ziet ook dat de politici goed voor zichzelf zorgen en dat aan hun pensioenrechten niet geraakt wordt. Idem dito luidt de conclusie dat de Belg een enorm negatief beeld heeft van ambtenaren. Ze worden door de meerderheid van de ondervraagden omschreven als grijze muizen zonder zin voor initiatief, matig betrouwbaar en met weinig inlevingsvermogen.  Dat die ambtenaren hand in hand met de politiek eenzijdig en eigenzinnig gemaakte afspraken verbreken, negeren of verbuigen –de artsen en apothekers kunnen daarover meespreken- maakt het vertrouwen zeker niet groter. Onze maatschappij verwordt tot het eind van het Ancien Regime  toen een gepoederde en bepruikte kaste edelen en landjonkers met een stuk cake in de hand krampachtig vasthield aan zogenaamd verworven rechten, terwijl de werkende klasse het moest stellen met aardappels in hongersaus. We weten wat daarvan gekomen is.

Marc van Impe